่เมื่อสองปีก่อน หากมิใช่เช่นนั้น ตบะของท่านคงไม่รุดหน้าเร็วเพียงนี้”
“โทษไอ้ฉางหยวนจื่อ! โทษมัน!” เทพอันเล่อพร่ำพูดคำเดิม “โทษมนุษย์สิ! ไม่ใช่โทษข้า! ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกมนุษย์!”
“ยามนี้ข้ามีเรื่องอยากถามท่านสักหน่อย”
“ถาม ถามข้า จะถามอะไรรึ”
“ยามที่ราชครูเสาะหาสมลัติฟ้าดิน นอกจากท่านแล้ว เขายังมอบหมายหน้าที่ให้ปีศาจ ภูตผี มนุษย์ หรือเทพตนใดอีก และยามนี้พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง ท่านพอจะทราบเรื่องนี้หรือไม่”
“นอกจากข้า นอกจากข้า นอกจากข้ายังมีอีกสี่! สี่ตน!” เทพอันเล่อพูดด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน ซ้ำแล้วยังพูดติดอ่าง มันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “ในแคว้นหยางโจวและพื้นที่รอบๆ ทั้งในป่าและในเมือง มีเทพทั้งหมดห้าองค์ที่ทำงานให้มัน แต่เดิมพวกนั้นก็มีแต่จะทำตัวไร้ประโยชน์ นอกจากข้าแล้ว เกรงว่าคงตายหมดแล้ว! ตายกันหมดแล้ว! ไอ้ฉางหยวนจื่อ!!”
“ห้าตนรึ…”
“ปล่อยข้าไป! ข้าบอกแล้ว! บอกแล้วก็ต้องปล่อยข้า! ปล่อยข้า!”
“คงไม่ได้หรอก” ซ่งโหยวส่ายหน้า “คำถามนี้ง่ายเกินไป แลกได้เพียงให้ท่านจากไปโดยไม่ต้องเจ็บปวดเท่านั้น”
เมื่อเทพอันเล่อได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตาโพลง ความคิดของมันช่างแปลกประหลาดนัก ปฏิกิริยาแรกมิใช่การโกรธเกรี้ยวหรือร้องขอชีวิตต่อ แต่กลับพยายามเกลี้ยกล่อมเขาต่อ
“เช่นนั้นก็ถามยากกว่านี้สิ! ถามยากๆ!”
“การบำเพ็ตนญนั้นยากเข็ญ ชีวิตนั้นล้ำค่า หากคราที่ราชครูส่งพระภิกษุชั้นสูงมาปราบท่าน แล้วท่านสา
