ง สายน้ำไม่จำเป็นต้องลึกไร้ก้นบึ้ง ขอเพียงมีมังกรอาศัยย่อมมีมนต์ขลัง แมวและแม่นางสามสีก็เป็นเช่นเดียวกันมิใช่หรือ”
“เมี๊ยว”
“แมวที่มีเก่งกาจที่สุดใช่ว่าจะมีรูปลักษณ์สง่างามหรือกำยำล่ำสัน แมวที่สามารถจับหนูให้คนได้ต่างหากเล่าถึงจะเรียกว่าแมวประเสริฐ แม่นางสามสีย่อมเป็นเช่นนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย! ความสุขุมและความเก่งกาจของเจ้า หาได้อยู่ที่ว่าเมื่อกลายร่างเป็นมนุษย์แล้วจะตัวสูงเพียงใด แต่อยู่ที่การรู้จักแบกรับหน้าที่ระหว่างพเนจร คอยดูแลผู้ร่วมทางได้เป็นอย่างดี นี่ต่างหากเล่าคือแม่นางสามสีผู้เติบโตและมีความรับผิดชอบอย่างแท้จริง!”
“!”
คิ้วเรียวสวยของเด็กหญิงตัวน้อยขมวดเข้าหากันทันที
ทว่าหาใช่เพราะความสงสัยในคำพูดนั้นไม่
หากแต่เป็นเพราะความฉงนใจเช่นที่เคยเป็นมา…เหตุใดนักพรตผู้นี้จึงมีปากเหมือนนาง พูดภาษามนุษย์เหมือนนาง แต่เหตุใดคำพูดที่ออกจากปากเขาถึงได้ไพเราะน่าฟังเพียงนี้ ฟังแล้วช่างสบายใจราวกับได้อ่านบทความชั้นเลิศ มิใช่สิ…มันทำให้นางรู้สึกเคลิบเคลิ้มสบายตัวยิ่งกว่านั้นเสียอีก
ตอนแรกนางคิดว่าเป็นเพราะนางยังไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ยามนี้นางก็อ่านตำรามาไม่น้อยแล้ว ทว่าความสามารถในเรื่องนี้กลับยังห่างไกลจากนักพรตนัก
“…”
เห็นทีนางยังคงต้องพยายามให้มากขึ้น
แม่นางสามสีกัดฟันตั้งมั่นในใจ
นกนางแอ่นที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้แอบมองภาพนี้พลางลอบส่ายหัวอยู่ในใจ
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แม่นางสามสีถึงจะตาสว่างเสี
