ลาไปก่อน”
“ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ”
สุนัขขาวไม่ได้รั้งอยู่นาน เพียงกวาดสายตามองทัศนียภาพรอบกาย รับลมทะเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วประสานเท้าหน้าคารวะนักพรตหนุ่ม เมื่อครู่เพิ่งจะตะเกียกตะกายขึ้นเขามาอย่างยากลำบาก ครั้นนหลังกลับก็มุ่งหน้าลงเขาไปทันที
ซ่งโหยวยืนมองส่งสุนัขขาวจากริมผา
เจ้าแมวเองก็ชูคอจ้องมองตามไปเช่นกัน
จนกระทั่งเงาร่างของสุนัขขาวเลือนหายไปในพงไพร
“เจ้านั่นดูท่าทางจะเก่งกาจไม่เบาเลย!”
แม่นางสามสีเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“นั่นสินะ”
นักพรตหนุ่มพยักหน้าขานรับแผ่วเบา
พึงรู้เถิดว่าสรรพชีวิตล้วนแตกต่างกันไป มีมนุษย์ที่ต่ำต้อยกว่าอมนุษย์ และมีอมนุษย์ที่รู้คุณธรรมมากกว่ามนุษย์ ไม่อาจด่วนตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกได้เลย
สายวันนั้นพวกเขาก็ล่องเรือจากเกาะไป
ซ่งโหยวพยายามหลอกล่อให้แม่นางสามสีแปลงกายเป็นมนุษย์ เพราะอยากรู้ว่านางจะตัวเล็กลงตามไปด้วยหรือไม่ แต่พบว่านางไม่ได้ตัวเล็กลง แม้จะนึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็สบโอกาสหลอกล่อให้นางช่วยพายเรือออกสู่ทะเล ส่วนตัวเขาเองก็นอนดูทิวทัศน์อยู่บนเรืออย่างสบายใจ
ตามคำบอกเล่าของเหล่าคนแคระ หากมุ่งหน้าลงใต้ต่อไปจะพบกับอาณาจักรเครางาม
ผู้คนที่นี่ไปมาหาสู่กับอาณาจักรคนแคระบ่อยครั้ง ทั้งยังศึกษาภาษาและอักขระของอาณาจักรคนแคระ จึงเชื่อเรื่องสรวงสวรรค์เป็นอย่างยิ่ง สาเหตุที่ชื่อว่าอาณาจักรเครางามนั้น เป็นเพราะผู้คนที่นี่ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี ล้วนมีหนวดเคราเส้นเล็
