้วนอนหมอบลง นักพรตหนุ่มเอนกายพิงร่างนาง ไม่ต้องหนุนหมอนก็สามารถนอนหลับไปพร้อมกับความอบอุ่นและนุ่มสบาย
เช้าวันต่อมาก็มีใครบางคนขึ้นเขามาอีก หากพูดให้ถูกคือมีสุนัขตัวหนึ่งขึ้นเขามา
“ในที่สุดก็เจอพวกท่าน” สุนัขขาวเดินตามกลิ่นเข้ามาใกล้ “คราวนี้ข้ามาเพื่อกล่าวอำลาพวกท่าน”
“ท่านไป๋จะไปแล้วหรือ”
“สมควรแก่เวลาแล้ว” สุนัขขาวเอ่ยกับพวกเขา “ตามที่ข้าเห็น ท่านคงไม่ได้กลับไปเยือนอาณาจักรสรรพสัตว์ในเร็ววัน แม้เหล่าชนชั้นสูงของอาณาจักรคนแคระจะต้อนรับขับสู้ด้วยความไมตรี แต่หากข้าอยู่ที่นี่ต่อ ลำพังเพียงอาหารและน้ำในแต่ละมื้อก็ต้องใช้กำลังคนมากมาย ไม่ควรจะอยู่นานเกินไป บัดนี้จึงมาลาท่านเตรียมกลับไปยังอาณาจักรสุนัข”
“จะให้พวกข้าไปส่งท่านหรือไม่”
“ไม่ได้เด็ดขาด” สุนัขขาวรีบปฏิเสธ “ท่านมีธุระต้องจัดการ ไฉนเลยจะกล้าถ่วงเวลาท่าน”
“…”
ซ่งโหยวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้า ประสานมือคารวะ “ถ้าเช่นนั้นก็ขอขอบคุณท่านไป๋ที่ช่วยนำทางพวกข้ามาตลอด”
“ฮ่าๆ ข้าเห็นแล้วว่าต่อให้ไม่มีข้า ท่านทั้งสองก็มาที่นี่ได้เอง” สุนัขขาวหัวเราะร่า “อีกทั้งได้ร่วมทางกับท่าน ก็ได้พบเจอสิ่งแปลกใหม่ที่ยิ่งใหญ่และน่าอัศจรรย์ใจถึงเพียงนี้ ข้าเร่ร่อนอยู่ในทะเลมาค่อนชีวิตก็ไม่เคยพานพบสิ่งเหล่านี้… เอาเถิด ไม่สมควรมาถกเถียงว่าใครได้กำไรมากกว่ากัน ถือเสียว่าเสมอกัน! จากกันคราวนี้จะได้ไม่รู้สึกติดค้างกัน!”
“ท่านนี่ช่างประเสริฐนัก”
“ข้าขอ
