่ำนัก
คนแคระบางคนใช้ลำต้นต้นไม้เป็นบ้าน
บ้างก็ขุดหินหรือเพิงผาเป็นที่อยู่อาศัย เพราะแข็งแรงทนทานพังทลายยาก
แม้แต่ขอนไม้ผุก็ยังนำมาสร้างเป็นสะพานให้ผู้คนสัญจรไปมา และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือยังมีคนเพาะเลี้ยงแมลงและหนูไว้เป็นสัตว์เลี้ยงและปศุสัตว์อีกด้วย
ซ่งโหยวค่อยๆ เดินชมไปอย่างใจเย็น
รู้สึกคล้ายกับตอนกินยานกนางแอ่นเข้าไปเลย ครานั้นได้มองโลกผ่านมุมมองของนก แต่บัดนี้กลับเป็นมุมมองตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
ห้าวันต่อมา
ซ่งโหยวยืนอยู่ที่เชิงเขา ทอดสายตามองไปยังยอดเขาสูงตระหง่านเบื้องหน้า
บนเกาะแห่งนี้มีขุนเขาอยู่ลูกหนึ่ง ทั้งสูงใหญ่และชันชัน
ไม่เคยมีผู้ใดในอาณาจักรคนแคระปีนขึ้นไปถึง
ซึ่งดินทิศบูรพาก็อยู่บนเขาลูกนั้นเอง
ซ่งโหยวหันไปมองเจ้าแมว
แมวสามสีกำลังเลียอุ้งเท้าอยู่ ครั้นสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา นางก็เข้าใจความหมายได้ในทันที “เจ้าจะขึ้นไปบนเขานั่นหรือ”
“ใช่แล้ว”
“จะให้แม่นางสามสีพาเจ้าขึ้นไปไหม”
“รบกวนแม่นางสามสีด้วย”
“แม่นางสามสีจะคาบเจ้าขึ้นไปเอง!”
“ข้ารบกวนให้แม่นางสามสีแบกข้าขึ้นไปจะดีกว่า”
“แบกหรือ”
“ใช่แล้ว” ซ่งโหยวมองนาง “แม่นางสามสีมีร่างกายแข็งแรง แบกข้าไหวแน่นอน”
“เจ้าจะขี่แม่นางสามสีหรือ”
“ทำไมจะไม่ได้เล่า”
“ไม่ได้เด็ดขาด!”
“ทำไมเล่า”
“ขี่แมวไม่ได้หรอกนะ! ต้องขี่ม้าหรือล่อต่างหาก!”
“แต่ตอนนี้แม่นางสามสีตัวโตแล้วนะ” ซ่งโหยวสบตานาง “ตอนข้าตัวโตข้าก็เคยอุ้ม เคยแบกแม่นางสามสีมา
