บทที่ 429 อาณาจักรแสนสำราญของแม่นางสามสี
ราตรีมาเยือนแล้ว
ภายใต้ม่านหมอกหนาทึบ ไม่อาจเห็นทั้งดาราและจันทรา มีเพียงแสงสลัวระหว่างฟ้าดินที่สว่างกว่าความมืดมิดระดับที่มองไม่เห็นฝ่ามือตัวเองอยู่เพียงเล็กน้อย พอบ่งบอกได้ว่าเบื้องหลังเมฆหมอกนั้นคงมีจันทร์กระจ่างฉายแสงอยู่
แม่นางสามสีอาศัยความลาดเอียงของหัวเรือ นอนเอกเขนกอย่างสำราญใจ สะบัดหางฟูฟ่องกวัดแกว่งไปมา ล่อตาล่อใจให้นางต้องกลอกตาซ้ายทีขวาที พลางหันไปมองนักพรตที่หลับสนิทอยู่ข้างกายเป็นระยะ
ยามนี้ในใจนางไม่ได้กังวลอีกต่อไปแล้วว่าในหมู่แมวด้วยกันนางจะนับว่าฉลาดหรือไม่ เพราะแม่นางสามสีจับหนูได้เก่งกาจไร้ผู้เทียมทานจริงๆ สิ่งที่นางหวนคิดถึงคือจ้าวสมุทรและสองจอมมารที่ได้พบเจอเมื่อกลางวัน
มังกรลำตัวยาวเหยียดนับร้อยจั้ง
ยามทะยานขึ้นฟ้า ศีรษะของมันจะจมหายเข้าไปในหมู่เมฆ แต่หางยังคงจมอยู่ในทะเล ยามโฉบลงมา ช่างดูประหนึ่งจะเชื่อมผืนฟ้าและห้วงสมุทรเข้าด้วยกัน
อีกฝ่ายยักษ์แรดขาวร่างสูงตระหง่านนับร้อยจั้ง
แข้งขากำยำดั่งเสาค้ำน่านฟ้า ดวงตาส่องประกายดุจจันทราดารา ราวกับว่าเพียงเอื้อมมือขึ้นไปก็คว้าดวงดาวไว้ได้ เพียงโบกสะบัดฝ่ามือก็ปัดเป่าเมฆหมอกให้มลายหายไป
แล้วนางยังนึกไปถึงเหล่าวาฬยักษ์ที่พากันกระโดดขึ้นเหนือผิวน้ำนั่นอีก
“ช่างใหญ่โตเหลือเกิน…”
แววตาของแม่นางสามสีสั่นไหว
ไม่รู้ว่ามีสายลมประหลาดพัดผ่านฟ้าดินตั้งแต่เมื่อไร
ลมนี้ช่างประหลาดล้ำ เพรา
