ียวชอุ่ม
“เอ๊ะ! นักพรต!”
สิ่งแรกที่แม่นางสามสีทำคือหันกลับไปมองข้างหลัง
ทว่าบนเรือกลับว่างเปล่า ไร้เงาร่างของนักพรตหนุ่ม
“เมี๊ยว”
แม่นางสามสีเริ่มเกิดความฉงน นางรีบลุกขึ้นยืน วิ่งไปมาบนเรือพลางชะโงกหน้ามองซ้ายทีขวาที
วิ่งไปหัวเรือเพื่อมองดูเกาะ วิ่งไปท้ายเรือเพื่อชะโงกดูใต้ท้องทะเล
ทว่ากลับไม่พบร่องรอยของนักพรตเลย
หากแต่ไม้เท้าไผ่ของเขายังคงอยู่บนเรือดั่งเดิม
ระหว่างที่นางกำลังเดินไปมาในห้องเรือด้วยความลนลาน ก็มีเสียงของนักพรตดังมาจากด้านหลัง
“แม่นางสามสี ไยจึงตื่นตระหนกเช่นนั้นเล่า”
“เมี๊ยว!”
แมวสามสีรีบเหลียวหลังกลับไปมอง พลันแหงนหน้าขึ้นมองฟ้าตามความเคยชิน
“?”
นางเงยหน้าขึ้น หมุนคอไปรอบทิศ คล้ายกำลังแสดงความยืดหยุ่นของต้นคอ หรือไม่เช่นนั้นก็ราวกับมีแมลงที่มองไม่เห็นบนท้องฟ้ากำลังบินหลอกล่อนางอยู่ ทำเอานางเผลอเผยท่าทีโง่เขลาออกมา
แต่ถึงกระนั้น ก็ยังไม่เห็นร่างของนักพรตอยู่ดี
“แม่นางสามสี…”
เสียงของนักพรตดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้นางได้ยินชัด เสียงนั้นมาจากทางด้านหลัง
และเป็นเสียงที่ส่งผ่านมาในระดับสายตา
แม่นางสามสีจึงค่อยๆ เบนสายตาลงมา จึงเห็นว่าบัดนี้นักพรตหนุ่มมีขนาดเล็กกว่าหางของนางเสียอีก
“!!”
รูม่านตาของนางหดตัวลงฉับพลัน นางตะลึงงันไปครู่หนึ่ง หัวใจพลันเต้นระรัวด้วยความตกลึง “แม่นางสามสีตัวใหญ่ขึ้นจริงๆ ด้วย!”
ทว่ากลับได้ยินเสียงเล็กๆ ของนักพรตเอ่ยขึ้น
“ข้าต่างหากที่ตัวเล็กลง”
