รดขาวเช่นกัน ก่อนจะยืนขึ้นประสานมือคารวะซ่งโหยว “แต่นึกไม่ถึงว่าในเวลาไม่นาน มันกลับบุกมาหาถึงที่ บอกว่านั่นคือวังของมัน จึงได้เกิดการต่อสู้กันขึ้น แม้จะยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ แต่พวกเราก็เป็นฝ่ายถอยออกมาและเปลี่ยนที่อยู่ใหม่ ทว่าวันนี้มันกลับบุกมาหาพวกเราอีกครั้ง…”
“ในทะเลนั้นต่างจากบนบก ที่ที่มีพลังวิญญาณล้ำเลิศย่อมเปี่ยมด้วยนิมิตอันดี แต่ที่ที่แห้งแล้งทุรกันดารกลับขัดสนยิ่งนัก พวกเราถอยให้ครั้งหนึ่งแล้ว จะให้เราถอยหนีไปเรื่อยๆ ได้อย่างไร”
“เผ่าแรดขาวของพวกเราสืบเชื้อสายมาจากจอมมารยุคบรรพกาลแห่งจงหยวน จะยอมให้มังกรเถื่อนมาดูหมิ่นตามใจชอบได้อย่างไร”
“ขอท่านเซียนโปรดให้ความเป็นธรรมด้วย!”
คลื่นทะเลสงบนิ่งลงเรื่อยๆ
เรือลำน้อยถูกระลอกคลื่นยกตัวขึ้นและปล่อยลงอย่างแรง
นักพรตหนุ่มยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ทว่าแม่นางสามสีกลับต้องหมอบตัวลงต่ำ ใช้กรงเล็บจิกเนื้อไม้ของตัวเรือเพื่อรักษาสมดุล
ส่วนสุนัขขาวนั้นถูกเหวี่ยงไปมาจนตัวโยน
นกนางแอ่นดูจะผ่อนคลายที่สุด เมื่อใดที่ทรงตัวไม่อยู่เขาก็เพียงขยับปีกบินขึ้นไป พลันเรือนิ่งลงจึงค่อยร่อนลงมาเกาะตามเดิม
แม้จะถูกเหวี่ยงจนหัวไปโขกกับผนังเรือหลายครา แต่สุนัขขาวกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย มันเอาแต่แหงนหน้า จ้องมองยักษ์ทั้งสองและมังกรทะเลในหมู่เมฆหมายจะจดจำไว้ให้แม่นยำ ปกติยามมันออกทะเลแล้วเจอจ้าวสมุทร ก็ไม่เคยกล้าเข้าไปมองใกล้ๆ เช่นนี้ มีเพียงต้องอ้อมหนีไปใ
