งทะเลมีเรื่องแปลกประหลาดน่าสนใจ ในใจเกิดความใคร่รู้ ประจวบเหมาะกับต้องมาตามหาดินห้าทิศ จึงได้ล่องเรือออกทะเลมา” ซ่งโหยวกล่าวพลางกวาดสายตามองทั้งสองตนก่อนจะหันไปทางจ้าวสมุทร น้ำเสียงของเขาราบเรียบยิ่งนัก “ได้ยินว่าหลังจากที่พวกท่านทั้งสองมาถึง ก็เกิดการสู้รบกับจ้าวสมุทร จนทะเลเกิดพายุฝนอยู่เป็นนิจ ทำให้เรือสินค้าจำนวนมากไม่กล้าออกทะเล เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่”
น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นกลับทำให้จอมปีศาจทั้งสองใจสั่นวาบ
นอกจากความยำเกรงแล้ว ยังมีความรู้สึกผิดเจือปนอยู่
จ้าวสมุทรเห็นดังนั้น แม้จะไม่ทราบสาเหตุแน่ชัดแต่ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร มันคำรามกึกก้อง ร่างมหึมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ขดตัวอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆพายุ เหลือเพียงดวงตาคู่ยักษ์ที่จับจ้องลงมาเบื้องล่าง
“ท่านเซียน! พวกข้าถูกปรักปรำ!” ยักษ์แรดขาวกล่าว “นี่เป็นเพียงครั้งที่สองที่พวกเราสู้กับมังกรทะเลตนนี้ และทั้งสองครั้งล้วนเป็นฝ่ายมันที่หาเรื่องก่อน ตลอดสองครั้งที่ผ่านมา ไม่เคยมีมนุษย์ธรรมดาได้รับบาดเจ็บหรือล้มตายเลยสักคน!”
“พวกเราไม่ได้มีเจตนาจะผูกใจเจ็บกับมัน เมื่อครั้งที่คุณชายปล่อยพวกเรามา พวกเราก็ทำตามที่ท่านบอก ล่องจากแม่น้ำอิ่นเจียงออกสู่ทะเล หมายจะหาที่ที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นเพื่อบำเพ็ญตบะอย่างสงบ ทันทีที่เข้าสู่ทะเลเราก็รู้ว่ามีจ้าวสมุทรผู้นี้อยู่ จึงได้พยายามหลบเลี่ยงมันมาโดยตลอด” แรดขาวอีกตนหนึ่งแปลงร่างเป็นยักษ์แ
