ามสีให้คิดเช่นนี้ และไม่เคยคิดจะบังคับให้นางต้องคิดตาม ทว่าเมื่อได้อยู่ร่วมกันเนิ่นนาน ย่อมหลีกเลี่ยงการส่งต่ออิทธิพลทางความคิดไม่ได้ การกระทำทุกอย่างของเขาล้วนอยู่ในสายตาของนาง แม่นางสามสียังเยาว์วัยนัก ทั้งยังชอบเลียนแบบมนุษย์เป็นที่สุด จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะค่อยๆ ซึมซับและคล้อยตามเขาไป
เขาไม่ได้ตัดสินว่าสิ่งนี้ดีหรือร้าย เพียงแต่รู้สึกประหลาดในใจ
“…”
ซ่งโหยวเงยหน้าขึ้นยิ้มให้แม่นางสามสีครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามแมวลายเปรอะ “ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่าอาณาจักรวิฬารและอาณาจักรสุนัขเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน ร่วมมือกันต้านศึกวานร เหตุใดวันนี้จึงตัดขาดพรรคพวกกันเสียเล่า”
“ท่านนักพรตอาจยังไม่ทราบ บรรพบุรุษอาณาจักรวิฬารและสุนัขของข้าล้วนมาจากต้าเยี่ยน ระหว่างแมวและสุนัข จะว่าสนิทชิดเชื้อก็ใช่ จะว่ามีเรื่องบาดหมางก็ใช่ ทว่าอาณาจักรวานรนั้นเข้มแข็งนัก พวกข้าจึงต้องผนึกกำลังกันต่อต้าน” แมวลายเปรอะกล่าวถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจด้วยความรู้สึกสับสน “แต่ในสัญญาพันธมิตรระบุไว้ชัดเจนว่าหากไม่ได้รับอนุญาต ทั้งสองฝ่ายห้ามล่วงล้ำดินแดนของกันและกัน หลายปีมานี้ เหล่าทหารและราษฎรวิฬาร์แม้จะมีนิสัยรักอิสระตามใจตัว แต่ก็ไม่เคยบังอาจย่างกรายเข้าสู่เขตสุนัขเลยแม้แต่ก้าวเดียว ทว่านึกไม่ถึงว่าก่อนหน้านี้ ทางอาณาจักรสุนัขจะใช้เหตุผลเรื่องอุบัติเหตุทางทะเล ส่งพลทหารวารีบุกรุกเข้ามายังสันทรายชายแดนของพวกข้า…”
“ไ
