ไปอ้อนวอนอัครเสนาบดี
สุดท้ายถึงกับคลานมาอ้อนวอนซ่งโหยวและแม่นางสามสี
ยามนี้ทั่วทั้งราชสำนักต่างตกอยู่ในความตื่นตระหนก มีเพียงอัครเสนาบดีแมวดำที่ยังคงความสุขุมเยือกเย็น ก่อนจะเอ่ยปากกล่าวขึ้น “เล่นทีเผลอเช่นนี้ สมกับเป็นยอดเสนาธิการอาณาจักรสุนัขจริงๆ! มาถึงขั้นนี้จะลงโทษแม่ทัพหวงไปก็ไร้ประโยชน์ ราชสำนักต้องการกำลังพอดี ก็ให้ไปสร้างผลงานล้างความผิดเถิด จงนำทัพออกไปประจันหน้าศัตรูเสีย!”
“หากรักษาเขตซาโจวไว้ได้ เห็นแก่ความชอบที่เจ้าเคยทำมาหลายปีและเห็นแก่เหตุสุดวิสัยครั้งนี้ ข้าอาจจะไม่เอาความ แต่หากเราต้องเสียดินแดนซาโจวไป เจ้าก็จงตายในสนามรบเสียเถิด!”
“ขอรับ…”
แม่ทัพหวงขานรับด้วยตัวสั่นเทา
เมื่อเห็นเช่นนั้น แม่ทัพใหญ่จึงลอบถอนหายใจ เดินเข้าไปตบหัวแม่ทัพหวงหนึ่งฉาด ก่อนจะทูลลาฝ่าบาท นำตัวแม่ทัพหวงออกไปจัดทัพเตรียมรับศึกทางใต้ทันที!
แม้จะเป็นเพียงอาณาจักรแมวเล็กๆ แต่กระบวนการทำงานกลับดูเป็นระเบียบแบบแผน
ซ่งโหยวมองดูด้วยความทึ่ง นับว่าเป็นการเปิดหูเปิดตาโดยแท้
การผจญภัยแสนพิสดารเช่นนี้ ช่างหาได้ยากยิ่งนัก
ทว่าเมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีแมวตัวใดมีใจจะกินอาหารต่ออีก
ได้ยินเพียงเสียงอัครเสนาบดีทอดถอนใจรำพึง คล้ายจะทูลแมวลายเปรอะ แต่ก็คล้ายจะจงใจให้ซ่งโหยวได้ยิน “แม่ทัพหวงเป็นขุนพลเก่าแก่ หากยังประจำการอยู่ที่ซาโจว คราวนี้คงไม่เพลี่ยงพล้ำเช่นนี้ แต่ยามนี้กองทัพสุนัขรุกคืบมาอย่างรวดเร็
