้าง
ภาพจำนั้นดูเหมือนจะยังติดตาอยู่อย่างนั้น
เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่อาจลืมเลือนได้
โครม…
ทันใดนั้นตัวเรือก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับจะพลิกคว่ำ แม้จะเป็นลูกเรือที่เจนจัดมาหลายปี แต่ภายใต้แรงกระแทกเยี่ยงการชนปะทะเช่นนี้ก็ไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้ ต่างพากันล้มกลิ้งลงกับพื้นในทันที
เมื่อตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้พวกเขาจึงได้สติว่า แม้คลื่นยักษ์จะถูกผ่าแยกออกไป และช่วยกำจัดมหันตภัยที่จะพัดพาชีวิตให้สิ้นซากลงได้แล้ว ทว่าพายุฝนยังไม่ได้สงบ คลื่นลมยังไม่ได้ขาดสาย คลื่นยักษ์ที่ถูกผ่าไม่ได้สูญหายไปในอากาศธาตุ เพียงแต่แตกกระจายเป็นคลื่นย่อยๆ ซึ่งยังคงเป็นบททดสอบที่สาหัสนัก
ไม่อาจยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือได้อีกต่อไป
ทุกคนต่างไม่อาจห่วงพะวงจ้องมองภาพนั้นได้อีก จำต้องเก็บซ่อนภาพนั้นไว้ในส่วนลึกของใจ แล้วคลานเข่าหนีเข้าไปในท้องเรืออย่างทุลักทุเล
เช้าวันต่อมาพายุฝนและเสียงอสนีได้เลือนหายไปจนสิ้น
เพราะมีแม่นางสามสีผู้ถือครองดาบสะบั้นวารีอยู่ บนเรือไม้ลำน้อยจึงไม่มีน้ำซึมเข้ามาแม้แต่หยดเดียว แม้แต่มะพร้าวที่เหลืออยู่ไม่กี่ลูกก็ไม่ได้ร่วงหล่นลงไป ซ่งโหยวเอนกายหลับใหลอยู่บนเรือ บัดนี้จึงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว
ยามนี้ท้องทะเลสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ไม่มีแม้แต่ลม ผิวน้ำเรียบกริบประดุจคันฉ่อง ทว่านอกจากเรือน้อยแล้วกลับไม่อาจสะท้อนสิ่งใดได้อีก เพราะเหนือผิวน้ำในยามนี้มีหมอกหนาปกคลุม สายตาไม่อาจมองทะลุไปได้ไกลเกินสิ
