มีอยู่คราหนึ่ง สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ตัวหนึ่งว่ายผ่านใต้ท้องเรือไป ร่างอันมหึมาของมันกลายเป็นเงาสลัวใต้กระแสน้ำ ราวกับว่ามันอ้าปากกลืนพวกเขาทั้งหมดลงไปได้ในคราเดียว สร้างความกดดันให้แม่นางสามสียิ่งนัก
“นี่ไม่ใช่ปลา แต่เป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายปลา เรียกว่า ‘วาฬ’ วาฬนั้นมีทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็ก แต่ต่อให้เป็นตัวที่เล็กที่สุดก็ยังถือว่าใหญ่มากอยู่ดี แต่โดยปกติแล้วพวกมันไม่กินคนหรอก”
“เป็นปีศาจหรือ”
“ไม่ใช่ โดยธรรมชาติพวกมันก็ตัวใหญ่เช่นนี้แล” ซ่งโหยวเอ่ยอย่างสงบ “แค่ตัวเดียว ก็มีเนื้อมากพอให้แม่นางสามสีกินไปได้ตลอดทั้งชีวิตแล้ว”
“พวกมันตัวใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ”
“หากแม่นางสามสีปรารถนา จะลงไปว่ายน้ำร่วมกับพวกมันก็ได้นะ”
“!”
เด็กหญิงตัวน้อยส่ายหน้าไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย
ครั้นพอนางก้มมองสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ใต้เรืออีกครั้ง กลับรู้สึกว่าเป็นภาพที่เจริญตายิ่งนัก
“…”
ซ่งโหยวยิ้มน้อยๆ แล้วเริ่มออกแรงพายเรือต่อไป
หลายวันต่อมา ท้องทะเลไร้ซึ่งลมฝน
ทัศนียภาพที่ซ่งโหยวเคยพรรณนาไว้ค่อยๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าเจ้าแมวทีละอย่าง และยังมีสิ่งที่เหนือความคาดหมายยิ่งกว่านั้นอีกมาก
แม่นางสามสีโยนปลาที่กินไม่หมดลงทะเล จนดึงดูดฝูงฉลามให้เข้ามารุมล้อม ครีบหลังของพวกมันกรีดผ่านผิวน้ำราวกับคมมีดที่หมุนวนรอบเรือลำน้อย พวกมันแย่งชิงอาหารกันจนผิวน้ำกระเซ็นเป็นระลอก
ยามที่พบเกาะแก่งหรือเขตน้ำตื้น ซ่งโหยวจะพาภูตน้อย
