“แม่นางสามสีเตรียมหญ้าไว้ให้เจ้ากองใหญ่ทีเดียว ทั้งหมดนั้นแลกมาด้วยกุ้งหอยปูปลาที่นางเก็บได้จากชายหาดตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมา หากเจ้ากินหมดแล้วไม่ชอบหญ้าแถวชายทะเล ก็จงมุ่งหน้าไปยังภูเขาอันไกลโพ้นเถิด อย่างไรเสียเมื่อพวกข้ากลับมาแล้วก็จะไปเรียกเจ้าเอง ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยมาหาพวกข้าที่นี่”
“ลำบากเจ้าแล้ว”
ซ่งโหยวตบลำคอของมันเบาๆ ก่อนจะวางถุงใส่ผ้าไว้บนเรือ
เด็กหนุ่มและเด็กหญิงต่างอุ้มมะพร้าวเดินมาที่เรือ ขนมาวางแล้วก็เดินกลับไปอีกหลายรอบ
“ไปกันเถิด”
ซ่งโหยวเอ่ยกับพวกเขา
พรึ่บ…
เด็กหนุ่มคืนร่างเป็นนกนางแอ่น กระพือปีกบินทะยานสู่ท้องนภา
เด็กหญิงตัวน้อยก็แปลงร่างเป็นแมวสามสี นางแหงนมองฟ้าคราหนึ่ง แล้วหันไปมองม้าที่อยู่ไกลออกไปอีกครา ก่อนจะกระโจนพรวดขึ้นไปบนหัวเรือ สะบัดทรายออกจากเท้าเล็กๆ ทั้งสี่ข้าง แล้วจึงกระโดดลงไปในห้องเรือ
ซ่งโหยวสวมหมวกโต่วลี่บังแดด ออกแรงผลักเพียงคราเดียว เรือก็ลอยลำเข้าสู่ท้องทะเลโดยสมบูรณ์
ครั้นฝีพายวาดลงในน้ำ เรือก็มุ่งหน้าสู่มหาสมุทรกว้าง
แมวสามสีเกาะขอบเรือ เอาคางเกยไว้พลางจ้องมองหาดทรายและม้าตัวนั้นตาไม่กะพริบ
ภาพชายหาดและชายฝั่งค่อยๆ เลือนรางและห่างไกลออกไปทุกที
ในที่สุดแม่นางสามสีก็ละสายตากลับมา
“นักพรต…”
“หือ”
“ทำไมเจ้าไม่ทำ ‘แบบนั้น’ เล่า”
“แบบไหนหรือ”
“ที่ทำให้เรือวิ่งเร็วๆ อย่างไรเล่า!” แมวสามสีแหงนหน้าจ้องมองนักพรตที่กำลังพายเรือ “เสกให้มันพุ่งไปเร็วๆ
