นขวับไป กวาดสายตาคมกริบประดุจเหยี่ยวไปทั่วหาดทราย เพื่อหาดูว่ามีรูหอยหลอดอยู่ที่ไหนอีกบ้าง
“เจ้าตามแม่นางสามสีมา”
“ต้องให้ข้าช่วยอะไรไหม”
“ไม่ต้อง”
“ให้ข้าช่วยถือย่ามไหม”
“ไม่ต้อง”
“แล้วข้าต้องทำอะไรเล่า”
“แค่ตามมาก็พอ! คอยดูแม่นางสามสีหาของทะเลนะ!”
“ตกลง…”
นางก่อตั้งลัทธิเทพแมวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเลยจริงๆ
ซ่งโหยวอดที่จะอมยิ้มไม่ได้
เขาจึงเดินตามหลังนางไปแต่โดยดี เฝ้ามองนางขุดรูบนหาดทรายไม่ต่ำกว่าสิบรู ในนั้นมีสักเจ็ดแปดรูที่นางขุดหอยหลอดออกมาได้ เมื่อใดที่พลาดไป แม่นางสามสีจะขมวดคิ้วแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้อแท้ว่ามันหนีไปแล้ว ส่วนซ่งโหยวมีหน้าที่เพียงปลอบใจว่ารูนั้นมันว่างเปล่ามาแต่แรก นอกเหนือจากนี้เขาก็ไม่มีงานอื่นให้ทำอีก
ทว่าก็ไม่ได้หมายความว่าเขาทำตัวไร้ประโยชน์ เพราะแท้จริงแล้วเขาคือผู้สร้างบรรยากาศและประสบการณ์การหาของทะเลของแม่นางสามสีให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นนั่นเอง
เมื่อเห็นว่าย่ามของแม่นางสามสีใกล้เต็มแล้ว หอยหลอดที่ถูกยัดไว้ปลิ้นออกมาตามตะเข็บ ซ่งโหยวจึงรีบเอ่ยปากปราม
“พอแล้ว พอแล้ว…”
“หือ”
“แค่นี้ก็ทำได้แกงหม้อใหญ่ได้แล้ว” ซ่งโหยวเอ่ยอย่างจนใจ “กินแค่ชนิดเดียวก็ใช่ว่าจะดีนะ”
“จริงด้วย…”
แม่นางสามสีถึงยอมปล่อยหอยหลอดเหล่านั้นไป
กระนั้นนางก็ยังไม่อยากกลับอยู่ดี นางยังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า มองซ้ายทีขวาที ดวงตาสอดส่ายไปทั่ว เห็นได้ชัดว่านางหลงใหลในกิจกรรมนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว
