ีต้องเรียกหมาป่าออกมาด้วยเล่า”
“เพราะแม่นางสามสีเป็นเด็กน้อย พวกมนุษย์เห็นแม่นางสามสีตัวเล็กก็คิดว่าอ่อนแอ รังแกง่าย อาจจะมาแย่งปลาของแม่นางสามสีไปก็ได้ แต่ถ้ามีหมาป่าตัวใหญ่ขนาดนี้เดินตาม แม่นางสามสีว่าพวกเขาคงไม่กล้ามาแย่งหรอก”
“แม่นางสามสีช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ”
“ใช่แล้ว!”
เด็กหญิงตัวน้อยตอบพลางย่อตัวลง ใช้กริชกรีดไปตามรูที่ปูดขึ้นมาบนดินเพื่อดูทิศทางของมัน ทันใดนั้นนางก็ขุดรูปูอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็กลายเป็นหลุมลึกกลางหาดทราย ทว่าในหลุมทรายก็มีน้ำขังจนมองไม่เห็นว่าข้างในมีอะไร
“แถมมีหมาป่าแล้ว มันยังช่วยถือของที่แม่นางสามสีจับได้ด้วยนะ”
“แล้วทำไมแม่นางสามสีไม่ให้มันช่วยเล่า”
“แม่นางสามสีจะถือเอง!”
เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยพลางขุดทรายไปพลาง
“แม่นางสามสีไม่เหนื่อยหรือ”
“ไม่เหนื่อย!”
สิ้นคำเด็กหญิงตัวน้อยก็ชักมือออกมา
ในมือของนางมีหอยหลอดหนึ่งตัว แม้สีหน้าจะยังคงดูจริงจัง แต่ดวงตากลับเป็นประกายสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับชูหอยตัวนั้นขึ้นสูงเพื่ออวดนักพรต
“นักพรต เจ้าดูสิ!”
“แม่นางสามสีเก่งเหลือเกิน”
“เจ้านี่เรียกว่าอะไร”
“น่าจะเป็นหอยหลอด”
“หอยหลอด!”
“อืม”
“เจ้ากินไหม”
“กินสิ ข้าชอบมากเลยล่ะ”
“!”
เด็กหญิงตัวน้อยชะงักไปทันที แววตาเปล่งประกายขึ้นอีกหลายส่วน สีหน้ายิ่งดูเคร่งขรึมจริงจังขึ้นกว่าเดิม
นางยัดหอยหลอดตัวนั้นลงในย่ามอย่างลวกๆ ในจังหวะนั้นเองนางก็หั
