บทที่ 413 สวรรค์ของแมว
……………
เรือลำน้อยล่องไปตามแนวชายฝั่งจากทิศตะวันออกสู่ทิศตะวันตก มุ่งหน้าเข้าหาดวงตะวันกลมโตสีทองอร่ามที่กำลังลาลับขอบฟ้า แสงอัสดงสาดสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เรือค่อยๆ แล่นผ่านหมู่บ้านชาวประมงไปถึงชายหาดอันเงียบสงบไร้ผู้คน
ซ่งโหยวพายเรือไม่คล่องนัก แต่ไหนๆ ได้มาอยู่ในโลกใบนี้ทั้งทีเขาก็ยินดีที่จะลองสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ เขาบังคับเรือให้หันหัวเข้าสู่ชายฝั่งอย่างเก้ๆ กังๆ โชคดีที่ระหว่างนั้น ทั้งเจ้าแมวและเจ้านกนางแอ่นล้วนพากันนั่งเล็งทิศทางให้เขาอยู่บนหัวเรือ และไม่ได้นึกหัวเราะเยาะในท่าทีอันเงอะงะของเขาเลย
เรือลำน้อยเทียบท่า ท้องเรือสัมผัสกับพื้นทรายพอดี
ซ่งโหยวถอดรองเท้า พับขากางเกงขึ้นแล้วกระโดดลงไป ขณะกำลังจะหันกลับไปบอกแม่นางสามสีว่าไม่ต้องตกใจ ก็เห็นเจ้าแมวยืนอยู่บนหัวเรือในท่าเตรียมพร้อมจะกระโดดอยู่แล้ว เพียงพริบตาเดียว นางก็กระโดดลงทะเลตามเขามา
น้ำทะเลใต้ท้องเรือสูงเท่าข้อเท้าของซ่งโหยว แต่กลับสูงถึงครึ่งขาของแม่นางสามสี คลื่นทะเลยังคงซัดสาดขึ้นมาเป็นระลอก ยามคลื่นซัดขึ้นมาก็แทบจะท่วมถึงโคนขาของนางเลยทีเดียว
ซ่งโหยวจ้องมองเจ้าแมว เจ้าแมวก็เงยหน้าจ้องมองเขาเช่นกัน
“แม่นางสามสีกระโดดลงมาทำไม”
“แล้วเจ้ากระโดดลงมาทำไมเล่า”
“น้ำทะเลมีเกลือและทราย ขนแห้งแล้วจะกลายเป็นคราบนะ”
“แล้วเจ้ากระโดดลงมาทำไม”
“ข้าต้องลากเรือขึ้นฝั่ง”
“ข้าเห็นเจ้ากระโดด ก
