็นว่ามันมีลำตัวยาวและแบน หนังก็สะท้อนเป็นมันวาว นางจึงขยับเข้าไปดมแล้วดมอีก ดูท่าทางจะฉงนใจยิ่งนัก
“ผู้แซ่หลู่ก็เคยไปเยือนอำเภอหลิงเฉวียนมาก่อน เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ ทั้งยังเคยได้ยินมาว่าที่อำเภอหลิงเฉวียนมีอารามเต๋าแห่งหนึ่งที่… อืม… ที่ศักดิ์สิทธิ์และลี้ลับยิ่งนัก”
“ตั้งอยู่บนเขาหยินหยางใช่หรือไม่”
“โอ้ ใช่แล้ว ใช่แล้ว! คือที่นั่น!” ดวงตาของผู้พิพากษาหลู่พลันเปล่งประกายขึ้นมาในทันใด “หรือว่า…”
“ที่นั่นคืออารามของข้าเอง”
“ช่างมีวาสนาต่อกันโดยแท้” ผู้พิพากษาหลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง “เสียดายนักที่ตอนนั้นข้าเพียงแค่เดินทางผ่าน ไม่ได้เข้าไปสักการะ”
“ท่านคงจะได้ยินมาว่าอารามแห่งนั้นไม่ค่อยขลังเท่าใดนักใช่ไหมเล่า”
“ฮ่าๆๆ…”
ผู้พิพากษาหลู่แหงนหน้าขึ้นหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ
ทันใดนั้นเขาก็พลันนึกขึ้นได้ว่ามัวแต่คุยกับคนบ้านเดียวกันจนลืมเชิญแขกทานอาหาร จึงรีบกล่าวแทรกขึ้น “คุณชายเชิญรับประทานเถิด! ชายฝั่งล่างโจวทุรกันดารยิ่งนัก ข้าไม่ได้มีแขกมาเยือนเสียนาน ดังนั้นคุณชายโปรดอย่าได้เกรงใจ หากข้าดูแลไม่ทั่วถึงหรือหลงลืมอะไรไป คุณชายก็อย่าได้ถือสาข้าเลยนะ!”
“ไม่เป็นไร…”
“นี่คือไก่พื้นเมืองต้มน้ำมะพร้าว แม้รสชาติจะจืดชืดไปบ้าง แต่เนื้อสัมผัสนั้นกลับนุ่มละมุนและรสชาติหวานสดชื่นยิ่งนัก ถือได้ว่าแปลกใหม่พอสมควรเลย” ผู้พิพากษาหลู่เว้นจังหวะ “แถบนี้หาเนื้อแกะได้ยากนัก จึงไม่ได้ต้อนรับท่านด้วยเนื้อแกะ
