บทที่ 409 เหตุใดท่านจึงมาที่นี่
……………
ท่ามกลางเสียงลำนำเซียนอันก้องกังวาน มีนกกระเรียนสวรรค์ขนาดมหึมาบินร่อนลงมาเป็นฝูง
องค์เทพยืนตระหง่านอยู่บนปุยเมฆคอยขานรายนาม
นามแรกที่ถูกขานออกมา ก็คือชายชราที่เขาได้เจอวันนี้นี่เอง
“สยงโยว นามรอง เจิ้งซือ”
ขุนนางหนุ่มลอบเบิกตากว้างผ่านช่องว่างระหว่างชายเสื้อ
สิ้นเสียงนั้น ผู้ที่ลุกขึ้นยืนก็คือชายชราที่เขาได้สนทนาระหว่างร่วมทางกันจริงๆ
นกกระเรียนสวรรค์ตัวหนึ่งบินร่อนลงมารับ รัศมีเทพเจิดจ้าเสียจนทำให้พื้นดินสว่างไสวไปทั่วบริเวณ
ขุนนางหนุ่มถึงกับกลั้นหายใจ
ได้ยินเพียงเสียงขององค์เทพบนหมู่เมฆ “สงโยว สงเจิ้งซือ หลังจากช่วงวัยกลางคนได้กลับคืนสู่เหย้า ใช้เวลาครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ไปกับการสร้างคุณงามความดี ช่วยเหลือผู้คนมากมาย สั่งสมบารมีมหาศาล ท้ายที่สุดยอมสละชีพเพื่อต้านอุทกภัย ครั้นเยาว์วัยเคยฝึกวรยุทธ์ ผู้คนล้วนนับถือ จึงขอแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเทพนักรบแห่งตำหนักจ้าววารี”
ชายชราผู้นั้นก้าวขึ้นหลังนกกระเรียน แล้วโบยบินขึ้นสู่สรวงสวรรค์ไป
เทพพิทักษ์ขานนามลำดับที่สองต่อ
“โจวจื่อหมิน…”
สิ้นเสียง ผู้ที่ยืนขึ้นมากลับเป็นขุนนางหนุ่มที่เพิ่งจะร่วมร่ำสุรา ขับขานบทเพลง และร่ายบทกวีเสวนากับเขาเมื่อหัวค่ำนี่เอง ขุนนางหนุ่มเพียงขยับกายเล็กน้อย รูปโฉมก็พลันเปลี่ยนไป รอจนเทพพิทักษ์กล่าวถึงคุณงามความดีในอดีตและตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้งเสร็จสิ้น เขาก็ประสานมือคารวะ
