ละล้มล้างความกังขานั้นไปแล้วกี่หน
“มิใช่หรอก ข้าเป็นเพียงนักพรตพเนจร เช่นเดียวกับท่านที่มารอชมเทพเซียนขึ้นสวรรค์บนเขาจุนเจ่อแห่งนี้” ซ่งโหยวตอบตามจริง “เพียงแต่ข้าพอมีตบะอยู่บ้าง หลังจากนั่งขัดสมาธิอยู่ที่นี่มาครึ่งค่อนวัน ก็พอมองออกบ้างแล้ว”
“คุณชาย ท่านนี่สมกับเป็นผู้วิเศษจริงๆ!”
“ท่านโปรดอย่าไปป่าวประกาศให้ใครรู้” ซ่งโหยวกล่าว “และหวังว่าท่านจะไม่เอาเยี่ยงอย่างท่านหลี่ผู้นั้น…”
“แน่นอน!”
ขุนนางหนุ่มเผยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาค้อมกายประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมก่อนจะขอตัวลาและจากไปด้วยท่าทางเร่งรีบ
……………
