ดเยี่ยมจริงๆ”
“คือที่ที่เราได้เจอจอมยุทธ์หญิงอู๋ใช่หรือไม่”
“แม่นางสามสีจำชื่อของนางได้”
“แม่นางสามสีนี่เก่งกาจจริงๆ”
“สวี่โจวอยู่ไกลมากเชียวนะ!”
“แต่อยู่ใกล้ที่นี่มาก”
“หือ”
แมวน้อยเอียงศีรษะมองเขาด้วยความฉงน “แต่พวกเราเดินทางมาไกลมากแล้วนี่!”
“ใช่แล้ว พวกเราพเนจรมาเจ็ดปีแล้ว”
“เจ็ดปีแล้ว!”
“แม่นางสามสีมาดูนี่”
เห็นได้ชัดว่าแมวสามสีเริ่มเติบโตขึ้นบ้างแล้ว คาดว่าคงป็นเพราะนางได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ, ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ ตลอดจนเริ่มมีความกังวลในการดูแลนักพรตเอาแต่นั่งอยู่บนแท่นสูงตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ทั้งยังเลือกกินเอามากๆ ไม่รู้ว่าเรื่องเมื่อปีที่แล้วส่งผลต่อนางด้วยหรือไม่ แต่เมื่อเห็นแม่นางสามสีรู้ความขึ้นมาแล้ว ซ่งโหยวก็กางแผนที่ออกมาให้นางดู ก่อนจะดึงหญ้าเขียวที่นางคาบอยู่ในปากออกมาใช้ชี้ไปตามแผนที่ในตำรา
“ถิ่นเดิมของพวกเราคืออี้โจว จากนั้นมุ่งไปสวี่โจวทางตะวันออกเฉียงใต้ แล้วก็ขึ้นไปฉางจิงที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ จากนั้นก็วนเวียนอยู่ทางตอนเหนือแล้วกลับมายังฉางจิง จากนั้นก็เดินทางลงใต้มาตลอด ผ่านเฟิงโจว มาถึงฝั่งตะวันตกของเหยาโจว คือที่แห่งนี้…”
ซ่งโหยวชี้ไปที่ตำแหน่งของเหยาโจวบนแผนที่
แมวน้อยจ้องมองอย่างตั้งใจ
ซ่งโหยวชี้ไปยังเมืองทางตะวันตกของเหยาโจวอีกเมืองหนึ่ง “ที่นี่คือสวี่โจวที่เราเคยเดินผ่านมา เป็นบ้านเกิดของเยี่ยนอัน มีแม่น้ำหลิ่วเจียงไหลผ่าน”
แมวน้อยปั้นสีหน้าจริงจ
