ัง ไม่ยอมกะพริบตาเลยแม้สักครั้ง
ตอนนี้นางไม่ได้ถามคำถามทำนองว่า ‘ทำไมตอนนั้นเราไม่ตรงมาที่นี่เลยล่ะ’ อีกต่อไปแล้ว เช่นเดียวกับที่นางไม่ถามว่าทำไมนักพรตต้องลำบากปีนเขาขึ้นลงอยู่เสมอ
แม่นางสามสีนั้นฉลาดเป็นเลิศ ตลอดช่วงเวลาหลายปีที่อยู่กับนักพรต นางก็ได้เข้าใจถึงเหตุผลที่นักพรตลงเขามาและความหมายของการเดินทาง
แต่สำหรับนางแล้ว ความหมายส่วนใหญ่ของการเดินทางก็ยังคงเป็นการเดินตามนักพรตไป
เช่นเดียวกับที่นักพรตเคยกล่าวไว้เมื่อครั้นพานางออกมาจากศาลเจ้าว่าจะพานางเดินทางไปพร้อมกัน จะได้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยว และอีกเหตุผลหนึ่งคือเดินตามนักพรตไปเรื่อยๆ อย่างที่นางมักจะพูดอยู่เป็นประจำ
ซ่งโหยวอดทนเล่าเรื่องรูปลักษณ์ของแผ่นดินต้าเยี่ยนและแนวคิดภูมิศาสตร์ให้นางฟัง
“เช่นนั้นเราจะกลับไปสวี่โจวหรือไม่”
แมวสามสีมองซ่งโหยวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เยี่ยนอันอยากกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดบ้างหรือไม่” ซ่งโหยวหันไปกล่าวกับนกนางแอ่นที่อยู่บนไหล่ “หากเยี่ยนอันอยากกลับไป พวกข้าจะรอเจ้าอยู่ที่อำเภอข้างหน้าสองวัน อย่างไรเสียก็อยู่ไม่ไกลกัน เจ้าใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันก็บินกลับไปได้แล้ว พวกข้าจะได้พักผ่อนด้วย”
แมวน้อยก็หันไปจ้องมองนกนางแอ่นเช่นกัน
“…”
นกนางแอ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ท่านบรรพบุรุษขึ้นไปอยู่บนสวรรค์แล้ว เขาไม่ได้อยู่ที่อันชิงอีกต่อไป แม้ว่าข้าอยากจะกลับไปสักครั้ง แต่กลับไปก็ไม่มีอะไรให้ดูนัก บินไปกลับภายในวันเ
