นักพรตผู้ไม่ธรรมดาเช่นท่าน แถมยังมาจากต่างถิ่นด้วย นับว่าหาได้ยากยิ่ง” เถ้าแก่ยิ้มร่าเริง และมองไปยังด้านหลังของเขา “อ้าว ว่าแต่ คราวก่อนคุณชายไม่ได้มาพร้อมกับเซียนอีกสองท่านหรือ”
“คราวนี้ข้ามาคนเดียว”
ซ่งโหยวยิ้มให้เขา ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านไม่ได้ประทับใจในตัวเขา แต่ประทับใจในตัวปีศาจจิ้งจอกและสาวใช้ที่มีรูปโฉมงดงามหาใดเทียบมากกว่า
“ขอห้องพักหนึ่งห้องและหญ้าสำหรับม้า”
“ได้เลย!”
“ที่โรงเตี๊ยมมีเหล้าขายหรือไม่”
“ที่นี่ไม่ขายเหล้า แต่หากคุณชายต้องการดื่ม ข้าก็ไปซื้อมาให้ท่านได้ ไม่ว่าจะมากน้อยเพียงใด ขอแค่ค่าวิ่งเพียงหนึ่งหรือสองอีแปะก็พอ”
“ไม่ดื่มหรอก เพียงอยากซื้อเหล้าพกติดตัวไป หากระหว่างเดินทางได้พบสหายเก่า จะได้เชิญเขามาดื่มสักจอก”
“เช่นนั้นข้าจะบอกทางให้ท่านแล้วกัน”
เถ้าแก่เดินออกไปแล้วชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “คุณชายเดินตรงไปตามถนนสายนี้ เลี้ยวเข้าตรอกด้านขวามือจะเจอร้านขายเหล้า เดินเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นหอมแล้ว”
“ขอบคุณท่านมาก”
ซ่งโหยวกล่าวขอบคุณเขา แล้วจึงหิ้วสัมภาระขึ้นไปบนชั้นบน
ห้องพักเรียบง่าย ต่างจากเรือนเล็กในฉางจิงอย่างมาก แต่ก็ถือว่าเป็นห้องที่ดูดีไม่น้อย
ซ่งโหยววางสัมภาระลง เป่าลมหายใจใส่โต๊ะและเก้าอี้เพื่อไล่ฝุ่นที่เกาะอยู่ จากนั้นก็หยิบตำรา ‘อวี๋ตี้จี้เซิ่ง’ ออกมาจากถุงผ้า
ไม่ทันไรหนังสือที่ซื้อมาจากเมืองอี้ตูเล่มนี้ก็เริ่มเหลืองแล้ว แม้จะดูแลเป็นอย่างดี แต่กระดาษนั้นช่า
