บทที่ 390 นี่นักพรต เจ้ายังมีวิชาลับที่ยังไม่เคยสอนแม่นางสามสีใช่หรือไม่
“ในเมื่อแม่นางเอาชนะจระเข้ชราและจระเข้ยักษ์อีกสามตนได้ อีกทั้งยังมีหางจิ้งจอกบรรพกาลอยู่ในมือ ไฉนถึงไม่ใช้หางนั้นแก้แค้นไปตั้งนานแล้วเล่าที่”
“ประการแรกคือหว่านเจียงได้ใช่พลังถึงขีดสุดแล้ว กว่าจะเอาชนะจระเข้ยักษ์ได้ต้องยอมผลาญอายุขัยไปนับร้อยปี ประการที่สอง หางจิ้งจอกบรรพกาลมีอิทธิฤทธิ์รุนแรง ใช่ว่าจะจิ้งจอกตัวใดจะหยิบมาใช้ได้ตามอำเภอใจ วันที่ข้าจากเย่ว์โจวไปก็ยังไม่สามารถใช้พลังของมันได้ แม้ตอนนี้จะใช้ได้แล้ว แต่ก็ต้องแลกด้วยอายุขัยร้อยปีเช่นกัน และประการที่สาม ก่อนหน้านี้พวกจระเข้ยักษ์ยังปักหลักอยู่ในเย่ว์โจว แม้ข้าจะยืมพลังจากหางจิ้งจอกบรรพกาลมาได้ แต่ก็ต้องคอยระวังต้นหลิวพันปีด้วย”
หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่นไปด้วยเหตุผล
“และประการสุดท้าย หางจิ้งจอกบรรพกาลมีเพียงเส้นเดียวเท่านั้น ถูกเก็บรักษาต่อกันมาหลายพันปีแล้ว นับเป็นการสืบทอดเผ่าพันธุ์ของเราไว้ หากข้าใช้หางนี้เพื่อแก้แค้นในคราที่วิถีสวรรค์กำลังเปลี่ยนแปลงไป ภายภาคหน้า เผ่าจิ้งจอกก็อาจจะถูกวิมานสวรรค์เพ่งเล็งและเข่นฆ่าได้”
“ดังนั้นแล้วแม่นางจะบำเพ็ญตนเป็นจิ้งจอกเก้าหาง มีพลังอำนาจยิ่งใหญ่ เพื่อจะตัดหางที่เก้าทิ้งไว้ให้ทายาทเผ่าจิ้งจอกหรือ” ซ่งโหยวถาม
“ถูกต้อง”
“วางแผนได้ดี”
ใช้หางจิ้งจอกบรรพกาลสังหารเหล่าจระเข้ยักษ์จนสิ้น ทั้งยังได้ยาอาย