ุวัฒนะมา นับว่าเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวจริงๆ จากนั้นตนก็จะได้ยืดอายุขัยไปอีกนับพันปี บำเพ็ญตบะจนกว่าจะได้หางที่เก้าคืนมา
“อันที่จริงแล้ว ยังมีอีกประการหนึ่งด้วย”
“ยินดีรับฟัง”
“ท่านนักพรตคงเป็นผู้ที่เข้าใจจิตใจปีศาจที่สุดในโลกนี้แล้ว แต่ถึงจะเข้าใจเพียงใด ก็ไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด เฉกเช่นพวกข้า ที่ดูเหมือนจะเข้าใจจิตใจมนุษย์ แต่แท้จริงแล้วหาได้เข้าใจไม่” หญิงสาวเงยหน้ามองซ่งโหยว “อสูรในยุคนี้ช่างโดดเดี่ยวยิ่งนัก เมื่อแปลงร่างได้แล้วก็ไม่ใช่สัตว์ป่าอีกต่อไป แต่ก็ไม่ใช่มนุษย์เช่นกัน จึงไม่อาจเข้าได้กับทั้งสัตว์ป่าหรือมนุษย์ เป็นปัญหาที่ยากจะแก้ไขจริงๆ”
ซ่งโหยวได้ฟังก็นึกไปถึงแม่นางสามสีทันที
“หลังจากที่พวกข้าแปลงร่างได้ บรรดาจิ้งจอกหรือสัตว์ป่าทั่วไปก็กลายเป็นพวกเดรัจฉานในสายตาพวกข้า ผู้คนก็มีแต่จะหวาดกลัว หรือไม่ก็ดูถูกเหยียดหยาม หรือไม่ก็โลภอยากครอบครองพวกข้า แม้จะไม่เป็นดั่งเช่นที่กล่าว ก็ใช่ว่าจะอยู่ร่วมกับปีศาจอย่างพวกข้าอย่างเท่าเทียมได้ จิตใจมนุษย์เป็นเช่นนี้ คงโทษผู้ใดไม่ได้หรอก” แม่นางหว่านเจียงกล่าว “ดังนั้น พวกข้าจึงจำต้องอยู่ในป่าลึกร่วมกับเผ่าพันธุ์เดียวกัน เป็นชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก แต่อนิจจา สวรรค์กลับประทานอายุขัยที่ยาวนานกว่ามนุษย์ให้ ควรจะทำอย่างไรกับความเดียวดายในชีวิตที่ยาวนานเช่นนี้ดีเล่า”
“ฟังดูคล้ายกับเรื่องของราชครูอยู่บ้าง”
ซ่งโหยวหลุดจากห้วงความ
