่ข่าวลือเสียแล้ว”
“ล้วนเป็นความจำเป็นทั้งสิ้น” หญิงสาวเอ่ยเสียงนุ่มนวล “เผ่าจระเข้นั้นเลือดเย็น ไม่เห็นแก่ไมตรี ออกสังหารเผ่าพวกข้า และสังหารพระแม่บรรพกาลไป ความอาฆาตระหว่างเผ่าพันธุ์เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ท่านนักพรตย่อมรู้ดี แม้จิ้งจอกจะอยู่เหนือกว่ากระต่ายป่าหรือแมวป่า แต่ก็ยังอ่อนแออยู่ดี จะให้ต่อกรกับจระเข้ซึ่งมีชาติกำเนิดเป็นปีศาจร่างกายใหญ่โตและดุร้าย ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย”
สาวใช้ยังคงนั่งอยู่เบื้องหลังอย่างสงบเรียบร้อย ไม่แม้แต่จะเหลือบตามองหรือพูดจาใดๆ
ปล่อยให้หญิงสาวเป็นผู้เล่าเรื่องต่อไป
“พวกข้าผิดที่ปิดบังท่าน แต่หว่านเจียงก็ไม่เคยทำที่ร้ายผู้ใด ไม่ว่าทั้งทางตรงหรือทางอ้อม นอกจากเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเผ่าจระเข้แล้ว แม้แต่พวกภูตผีปีศาจที่บำเพ็ญตบะจนมีจิตสำนึกเหมือนมนุษย์ พวกข้าก็ไม่เคยแตะต้อง” นางกล่าวตามจริง “พวกข้าเป็นแค่จิ้งจอก หาใช่มนุษย์ หากมีมนุษย์กล้าทำชั่วเพื่อประโยชน์ส่วนตน เรื่องนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับจิ้งจอกเช่นพวกข้า หว่านเจียงคิดว่า… กระทั่งคนที่มีเมตตาที่สุด หากเห็นฝูงจิ้งจอกสองฝั่งเข่นฆ่ากันเพราะความแค้นระหว่างเผ่าพันธุ์ ก็คงแค่ยืนมองอยู่อย่างนั้น ถือว่าเมตตามากแล้ว”
ซ่งโหยวเพียงมองพวกนางอย่างสงบนิ่ง “แม่นางช่างเป็นปีศาจที่เก่งกาจเหลือเกิน”
“ท่านนักพรตคิดว่าพวกข้าทำผิดต่อท่านหรือไม่”
“เหตุใดถึงถามเช่นนั้น”
“…”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ผ่านไปครู่หนึ่งจึงยอมเ
