อ่ยปาก “เพราะหว่านเจียงไม่ได้โกหกในเรื่องที่เคยชื่นชมคุณชาย สิ่งที่ข้าเคยพูดเมื่อครั้นยังอยู่ในฉางจิง ยกเว้นเรื่องเขาเยี่ยซาน ล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น”
“พวกข้ารอโอกาสนี้มานานเหลือเกิน หลบซ่อนอยู่ในฉางจิงมานานนับหลายปี เรื่องความแค้นระหว่างเผ่าพันธุ์ จะให้ละทิ้งเพียงเพราะชื่นชมท่านนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้” สาวใช้ที่เมื่อครู่ยังมีท่าทีเจียมตัวเริ่มทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้นบ้าง ทว่าคราวนี้น้ำเสียงของนางกลับสำรวมและใสกังวาน ไร้ซึ่งแววล้อเล่นแต่อย่างใด “พวกข้าไม่เคยร่วมมือกับราชครูเพื่อล่อลวงท่าน อย่างมากก็แค่รู้อยู่แก่ใจแต่ไม่พูด แล้วปล่อยให้ท่านไปสืบเอง แต่บางครั้งการที่ข้าไม่ตอบ… ก็ถือเป็นคำใบ้อย่างหนึ่ง ท่านลองถามใจตนเองดูเถิด ที่เคลือบแคลงใจราชครูมาโดยตลอดนั้น ไม่มีแม้สักนิดที่มาจากคำใบ้ของพวกข้าหรือ”
“มีสิ” ซ่งโหยวตอบเรียบนิ่ง
มาถึงตรงนี้ เขาก็พอเข้าใจว่าราชครูและจิ้งจอกตั้งใจให้เขาล่วงรู้เรื่องเขาเยี่ยซานมาตั้งแต่ตอนที่ลงเขามา
ราชครูอัญเชิญจระเข้ยักษ์ เผ่าแรดขาวและองค์เทพจวี้ซิงมา การวางกลยุทธ์เช่นนั้น จะล้มจอมมารชั่วช้าทางตอนเหนือทั้งหมดก็ย่อมได้ หากทายาทแห่งอารามฝูหลงไม่เชี่ยวชาญการต่อสู้พอ ก็อาจถูกฝังอยู่ที่นี่จริงๆ
ฝั่งจิ้งจอกก็เตรียมการอีกแบบ ยากจะบอกว่ากลอุบายของผู้ใดลึกซึ้งกว่า ผู้ใดเตรียมตัวเหนือกว่าเพียงแต่จุดยืนของแต่ละฝ่ายคือสิ่งที่กำหนดความพ่ายแพ้ของราชครู ปีศาจจิ้งจอกไม่ได้มีห
