กก็หมุนไปรอบทิศ แววตาพลันเปล่งประกายขึ้น พร้อมกับคลี่ยิ้มร่าเริง
“ฮิๆ! ทีนี้ก็บอดสนิทแล้วสินะ!”
“กรอด..”
เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน จระเข้ชราได้คลุ้มคลั่งแล้ว
ห่างไปไม่ไกลนัก ยักษ์แก่นพลังใต้พิภพและองค์เทพจวี้ซิงกำลังเข้าปะทะกัน แข่งขันกันด้วยพละกำลังและความแข็งแกร่ง ทว่าซ่งโหยวดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเลย เขาไม่แม้แต่จะมองภาพตรงหน้าด้วยซ้ำ เพียงลงจากฟ้ามาเหยียบย่ำผืนดินดั่งเดิม แล้วเดินค้ำไม้เท้าไปยังเขาเยี่ยซานที่พังทลายลงมาแล้วแต่ในขณะเดียวกันก็แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
ระดับน้ำในทะเลสาบอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่ หมอกควันดำแทบจะลอยสูงถึงปลายเท้าเขาแล้ว ผิวน้ำก็ปั่นป่วนเพราะการเคลื่อนไหวของจระเข้และการต่อสู้ของยักษ์จนเกิดเป็นเสียงคลื่นน้ำ
หากเวลานี้จระเข้ยักษ์กระโจนขึ้นมาอย่างกะทันหันไม่ให้เวลาได้ตั้งตัว เสมือนยามที่จระเข้ทั่วไปออกล่าเหยื่อ ก็ใช่ว่ากินนักพรตบนเขาไม่ได้
แต่พวกมันหวาดกลัวจนเข็ดขยาดแล้ว
หากเหล่าเทพสายฟ้าและเทพดาราแห่งวิมานสวรรค์ยกทัพลงมาปราบปรามการรวมตัวของจอมมารบรรพกาลทั้งห้านี้ ก็ยังพอจะต่อกรด้วยได้ แต่ถ้าอยู่เข้ามาอยู่ในถิ่นของจระเข้ยักษ์แล้ว ต่อให้เป็นวิมานสวรรค์ก็ใช่ว่าจะกวาดล้างได้โดยง่าย ทว่านักพรตผู้นี้กลับเสกอัสนีและเพลิงสวรรค์ออกมาเพียงคราเดียว จอมมารแรดขาวทั้งสองตนก็สิ้นฤทธิ์เดชไปในทันที ใช่ว่าเหล่าสุดยอดทายาทแห่งอารามฝูหลงจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ นับประสาอะไรกับ
