บทที่ 386 หากเทพบังอาจขวางก็จงสังหารเทพ หากองค์พุทธะหมายสกัดกั้นก็จงสังหารองค์พุทธะ
รอบนอกของเขาเยี่ยซาน
นกนางแอ่นกระพือปีกอยู่เป็นนานกว่าจะพบเจ้าแมว กระทั่งเห็นว่านางนั่งอยู่บนเนินดินแห่งหนึ่งอย่างสง่างาม เงยหน้ามองเยี่ยซาน ราวกับว่าไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
กองทหารมังกรพยศได้ถอนกำลังออกไปจนหมดแล้ว
นกนางแอ่นแทบจะลืมความหวาดกลัวที่มีต่อแมวไปโดยสิ้นเชิง เขาบินเข้าไปใกล้จนเกือบจะถึงตัวเจ้าแมว อยู่ในระดับที่แม่นางสามสีกระโดดตะครุบได้ง่ายๆ ก่อนจะเอ่ยปากพลางจ้องมองเจ้าแมวเบื้องล่าง
“แม่นางสามสีกระจายคำสั่งไปแล้วใช่หรือไม่”
เจ้าแมวเพิ่งจะละสายตาจากภูเขาสูงลูกนั้น นางหันมามองนกนางแอ่นพลางกล่าวอย่างเหม่อลอย
“ข้าทำหมดแล้วน่า”
“แล้วทำไมเจ้าถึงยังอยู่ที่นี่”
“มาดูนักพรตสู้กัน” แม่นางสามสีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสมเหตุสมผล พลางจ้องมองนกนางแอ่นตาไม่กะพริบ “ปีศาจพวกนั้นดูจะเก่งกาจมาก”
“พวกมันล้วนเป็นจอมมารที่สืบเชื้อสายมาจากยุคบรรพกาล เก่าแก่ยิ่งกว่าเผ่านกนางแอ่นอันชิงอย่างพวกข้าเสียอีก แทบจะอยู่ในยุคสมัยเดียวกับอารามฝูหลงของคุณชายแล้ส มีทั้งบำเพ็ญตบะมาสูงส่งและมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่น่าสะพรึงกลัว ย่อมเก่งกาจเป็นธรรมดา เกรงว่าคงจะไม่ได้ด้อยไปกว่าบรรดาจอมมารตกต่ำในดินแดนเหนือสักเท่าไหร่ บัดนี้พวกมันมารวมตัวกันเยอะนัก ต่อให้เหล่าทวยเทพบนสวรรค์ลงมาปราบปราม ก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย” นกนางแอ่นกล่
