าวจบก็คะยั้นคะยอ “แม่นางสามสีไม่ควรอยู่ที่นี่อีกต่อไป ไปกับข้าเถิด”
“แล้วนักพรตจะสู้ไหวหรือ”
“ในเมื่อคุณชายไม่ได้เรียกเทพสายฟ้าลงมาช่วย ย่อมต้องมีความมั่นใจอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นกังวลหรอก!” นกนางแอ่นกล่าว “แม่นางสามสีรีบไปเถิด!”
“แม่นางสามสีจะไม่ไปไหน แม่นางสามสีจะดูอยู่ที่นี่” แม่นางสามสีฉลาดมาก เรื่องเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ นางเพียงจ้องมองไปยังทิศทางนั้นต่อไป “ที่นี่อยู่ไกลจะตายไป”
“…”
“จริงสิอะไร” เจ้าแมวสามสีหันกลับมามองนกนางแอ่นอีกครั้ง พลันได้พบจุดที่น่าสนใจเข้า “โอ้ คราวนี้เจ้าอยู่ใกล้แม่นางสามสีมากเลย แม่นางสามสีอยากจะตะครุบเจ้าจริงๆ”
“…”
นกนางแอ่นบินออกไปให้ห่างโดยสัญชาตญาณ ทว่าเพียงชั่วครู่ ก็บินวนกลับมาอีกครั้ง “ข้าเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นได้”
“เรื่องอะไรรึ”
“มีวิญญาณจำนวนมากหนีออกมาจากเมืองผี และมีทหารอีกมากมายกำลังหนีออกไปข้างนอก ในบรรดาวิญญาณเหล่านั้นอาจมีปีศาจแฝงตัวอยู่ เราควรตามไปดูสถานการณ์ คงจะพอช่วยคุณชายได้บ้าง”
“อืม”
เจ้าแมวเอียงศีรษะมองนกนางแอ่น เผยสีหน้าครุ่นคิด รู้สึกราวกับว่านกนางแอ่นกำลังหลอกนางอยู่ แต่ก็หาจุดแย้งไม่ได้
นกนางแอ่นจึงกล่าวเสียงจริงจัง “จริงๆ นะ!”
เจ้าแมวพลันลุกขึ้นยืน
นกนางแอ่นส่งสัญญาณให้รีบไปแล้วก็กระพือปีกบินไปข้างหน้า ส่วนเจ้าแมวก็ออกตัวทันที คอยติดตามไปอย่างกระชั้นชิด
“ฟ้ามืดแล้วนะ”
“ถูกต้อง”
“ฟ้าก็สว่างแล้วด้วย”
“ใช่แล้ว”
“มืดอีก
