วกท่านไม่ได้ร่วมมือ แต่ก็ได้รับผลกระทบไปด้วย การที่ท่านมาร่วมมือกับราชครูในวันนี้ก็เพราะต้องการแสวงหาโอกาสที่จะมีชีวิตรอดในนรกภูมิ ถือเป็นความจำเป็นที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้าพิจารณาดูแล้วว่าพวกท่านทั้งสองไม่ได้ทำอันตรายต่อวิญญาณหรือมนุษย์ และไม่ได้สร้างภัยพิบัติใดๆ ให้กับใต้หล้า ทั้งยังเห็นแก่การที่พวกท่านยึดมั่นในคำสัตย์ เช่นนั้นแล้วข้าก็จะปล่อยให้พวกท่านมีชีวิตรอดต่อไป” ซ่งโหยวกล่าวอย่างสงบ “รอให้น้ำลดลงเสียก่อน ลำน้ำอิ่นเจียงไหลลงสู่ทะเลทิศตะวันออก ออกห่างจากอาณาจักรต้าเยี่ยนไปสักหน่อย บรรดาเทพเจ้าย่อมเข้าไม่ถึง พวกท่านก็จะมีชีวิตรอดต่อไปได้ เพียงแต่ขอเตือนว่าต่อจากนี้ไป พวกท่านจะต้องยึดมั่นในเจตนาดั้งเดิมของตน อย่าได้ทำร้ายผู้ใดอีก”
แววตาของยักษ์เผยความประหลาดใจเล็กน้อย
ไม่คิดว่านักพรตผู้นี้จะสังหารแม้กระทั่งเทพเจ้าบนวิมานสวรรค์ ผู้เป็นถึงแม่ทัพเลื่องชื่ออย่างไม่ไว้หน้า แต่กลับจะไว้ชีวิตปีศาจเช่นตน
ทว่านักพรตหาได้สนใจไม่ เพียงหันหลังเดินถอยออกไปเงียบๆ
ยักษ์มองเห็นเพียงด้านหลังของเขา ได้ยินเพียงเสียงเบาๆ แว่วมา
“หากทนความป่าเถื่อนในต่างแดนไม่ได้หรือขาดแคลนพลังวิญญาณ วันใดวันหนึ่ง หากฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้น ก็ยังกลับมาที่นี่ได้ และบางทีอาจจะต้องมาร่วมมือกับข้าก็เป็นได้…”
นักพรตเดินออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ เสียงก็เบาลงเรื่อยๆ
ซ่า!!
ทันใดนั้นพลันมีเสียงคลื่นซัดฝั่งดังขึ้นอย่า
