เห็นจอมมารในร่างมนุษย์วิ่งโลดบนภูผา ราวกับภาพในตำนานยุคโบราณ แผดเสียงร้องคำรามพร้อมทุบหมัดลงมา
“หินผาจงมา!”
เสียงพึมพำยังไม่ทันขาดคำ ก็มีเสาหินขนาดยักษ์ผุดขึ้นกลางผืนดินสู่ผืนฟ้าด้วยความเร็วเหนือบรรยาย ชนเข้ากับกำปั้นยักษ์อย่างมหาศาล
อีกด้านก็มีแรดขาวยักษ์พุ่งชนเข้ามาพร้อมกัน
นักพรตพึมพำประสานมือบริกรรมคาถา
เคลื่อนบรรพต
ชั่วเสี้ยวลมหายใจ ก้อนหินขนาดกว้างราวร้อยจั้งก็ถูกดึงออกมาจากภูเขา กระแทกใส่ร่างแรดขาวอย่างจัง
หินยักษ์เช่นนั้นตกใส่ที่ใดก็เป็นภัยพิบัติ แต่กลับถูกแรดขาวยักษ์ชนแตกได้อย่างง่ายดาย เขาของมันแทงทะลุหินจนก้อนหินแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษใหญ่ ซ้ำแล้วร่างคงกระพันของมันยังทะยานผ่านออกมาได้ในพริบตาเดียว
เศษหินร่วงไถลตามสันหลังและลำตัวมันเป็นสาย
ซ่งโหยวเหินขึ้นฟ้าสูงกว่าเดิม จ้องมองเบื้องล่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะโบกมืออีกครา
“แยกภูผา!”
ลำแสงหลายสายวิ่งวูบวาบออกจากร่างเขา
แสงเหล่านั้นพุ่งลงสู่พื้นกระทบภูเขาเยี่ยซานที่กำลังสั่นคลอนอยู่ทันที ทำให้ภูเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงและพังลงทันที ทว่ากลับเปิดออกเป็นช่องทาง
วิญญาณนับไม่ถ้วนในนั้นต่างหวาดกลัวจนใจแทบสลาย เมื่อได้ออกมาเห็นภาพเหตุการณ์การประชันชี้เป็นชี้ตายระหว่างเซียนและมารตรงหน้า ก็รู้สึกสะเทือนใจสุดจะบรรยาย ครั้นนึกได้ถึงคำที่ซ่งโหยวให้ไว้ก่อนหน้านี้ก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที
แต่จอมมารหาได้สนใจไม่ ราชครูกใช็ใช่ว่าจะเป็นกังวล กลั
