บปล่อยให้เหล่าวิญญาณหนีไปแต่โดยดี
ราชครูต้องการใช้พวกเขามาเป็นวัตถุดิบในการปรุงยา ย่อมไม่อยากเห็นวิญญาณเหล่านั้นถูกทำลายถึงแก่น
ทั้งจระเข้ยักษ์หรือแรดขาวต่างก็ต้องการตำแหน่งในนรกภูมิทั้งนั้นแดนวิญญาณของยมโลก การมีวิญญาณเหล่านี้อยู่จะช่วยเร่งให้วิถีสวรรค์เกิดการผันแปรและนรกภูมิก็จะถือกำเนิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว
ซ่งโหยวเพียงหวังให้พวกดวงวิญญาณดำรงอยู่ต่อไปได้
เมื่อเห็นพวกเขาแยกย้ายหนีไป เขาจึงละสายตาไป
ในขณะเดียวกันจระเข้ยักษ์ที่นอนอยู่บนภูเขาอีกลูกยังคงเงยหน้าพ่นควันดำกลายเป็นเมฆปกคลุมผืนฟ้า มืดทมึนจนแสงสว่างส่องไม่ถึง ก่อนจะแผ่ลงสู่พื้นดินราวม่านน้ำ ปกคลุมพื้นที่โดยรอบไว้แล้วไหลมารวมกันตรงกลางภูเขาเยี่ยซาน ราวกับว่ามันกำลังสร้างโลกของมันขึ้นมาเอง
ขณะนี้ฟ้าดินไร้ซึ่งแสงสว่างใดแล้ว
ครืน ครืน ซ่า ซ่า ซ่า…
ไม่รู้ว่าเสียงน้ำนั้นดังมาจากทิศใด แต่ฟังดูแล้วช่างเหมือนเสียงลำน้ำไหลเชี่ยวเหลือเกิน
“จันทราวันพรุ่งสุกสกาว โปรดให้ข้าได้หยิบยืมแสงจันทร์นั้นเถิด”
เสียงของนักพรตแผ่วเบา แต่กลับดังสะเทือนฟ้าดิน
เพียงชั่วพริบตาเดียว ฟ้าดินรอบตัวกลับสว่างขึ้นด้วยแสงที่ไม่รู้ชัดว่าสาดส่องมาจากทิศใด แต่เกิดขึ้นจากทุกอณูอากาศ แต่ในขณะเดียวกันแสงฟ้าก็ถูกบีบคั้นจนมืดสลัว
ภายใต้แสงฟ้าอันริบหรี่ยังมองเห็นแม่น้ำสายใหญ่ไหลเชี่ยวระหว่างสองภูเขา
พัดพาก้อนหิน, เศษซากของภูเขาถล่ม และต้นไม้หักโค่นมาด้วย
แม่น้ำไหลมาบรร
