ว ขณะเดียวกันก็คลี่ยิ้มออกมา
บัดนี้เขารู้สึกตะลึงเหลือเกิน
วางแผนได้แยบยลนัก
องค์หญิงฉางผิงเห็นดังนั้นก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายห่วงใย
“ท่านซ่งมีคำถามใดหรือไม่”
“แม่นางหว่านเจียงหาใช่ภูตกระต่าย แต่เป็นจิ้งจอกแปดหาง มีอายุยืนยาวหลายร้อยปี มีตบะสูงส่งราวกับบำเพ็ญมาเปปั็นพันปี เป็นปีศาจที่พบเจอได้ยากนัก”
เสียงนักพรตแผ่วลง แต่กลับทิ้งคลื่นยักษ์ไว้ในใจองค์หญิงฉางผิง
เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปมาในโสตประสาท
อายุหลายร้อยปี!
มีตบะสูงส่ง!
ถ้อยคำเหล่านั้นดังกึกก้องดุจเสียงฟ้าคำรน
กระต่ายสีเทาที่นางเคยช่วยชีวิตไว้ ภูตกระต่ายไร้ซึ่งอิทธิฤทธิ์ใดๆ มีเพียงศาสตร์การบรรเลงพิณ
ไม่แปลกใจเลยที่ครั้งก่อนตอนตนคิดจะไปเยี่ยมเยียนซ่งโหยว ถึงถูกนางปรามไว้ แต่บัดนี้นางกลับไปรอเยี่ยมตนที่อันหมิน
องค์หญิงฉางผิงพลันรู้สึกหนาววาบไปทั่วทั้งกาย รู้สึกราวกับมีไอเย็นเกาะตามหน้าผาก ทั้งร่างสั่นเทาจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เกือบล้มลงกับพื้น
จนคนขับรถมาต้องรีบเข้ามาช่วยประคอง
นักพรตเอ่ยต่อ “องค์หญิงอย่าได้เกรงกลัวนางเลย แม้ไม่รู้ว่านางมีนิสัยใจคอเช่นไร แต่นางเฉลียวฉลาดนัก ย่อมไม่คิดร้ายต่อองค์หญิงแน่นอน และข้าคิดว่าที่นางกล่าวว่าจะไปรอเยี่ยมท่าน ก็เป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น เพราะแท้จริงแล้วนางไม่ได้ไปที่นั่น ต่อให้นางจะเคยคิดทำร้ายองค์หญิง บัดนี้ก็คงไม่มีความหมายอันใดแล้ว องค์หญิงวางใจเถิด”็เป
องค์หญิงฉางผิงมึนงงไปชั่วขณะ เสียงของ
