นละเอียด
“ทำเช่นนี้แล้วกัน ต่อให้มีใครหยิบไป แม่นางสามสีก็ไม่ต้องระแวงว่าชามใบโปรดจะถูกทำแตกแล้ว”
“ต้องรบกวนแม่นางสามสีแล้ว”
“ถ้ามีหนูมาขโมยล่ะก็! แม่นางสามสีจะตะปบไว้แน่นๆ เลย!”
“แต่อย่าทำใครบาดเจ็บเล่า”
“เจ้าวางใจเถิด ต่อให้แม่นางสามสีจะจับหนู ก็ไม่คิดจะทำร้ายมันหรอกนะ”
“เช่นนั้นข้า…”
“เจ้าไปนอนเถอะ!”
“จะดีหรือ”
“เจ้าไปนอนนั่นแหละดีแล้ว!”
แมวน้อยกล่าวเสียงแข็ง ซ่งโหยวจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล้มตัวลงนอน
ครั้นหลับตาลง ความคิดมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว ทว่าบรรยากาศนอกหน้าต่างกลับเงียบสงบผิดปกติ ภายในใจเขาจึงเริ่มสงบลง ไม่นานนักก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
ต่างจากเจ้าแมวน้อย แม่นางสามสีชูอุ้งเท้าขึ้นตะปบอากาศที่ไหลเวียนไปทางตะเกียงน้ำมัน ทั้งที่อยู่ไกลและอุ้งเท้าก็เล็กนิดเดียว ดูไม่น่าจะทำอะไรได้ ทว่าตะเกียงกลับดับลงในทันใด
ครั้นตะเกียงดับลง แม่นางสามสีก็หาได้อยู่นิ่งไม่
นางวิ่งปรี่ไปที่ริมหน้าต่าง มองลงไปยังลานด้านล่าง จากนั้นก็วิ่งไปที่ประตู ชะโงกมองระเบียงด้านนอกผ่านช่องประตูเล็กๆ แล้วจึงแนบตัวติดกับผนังคอยเงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องข้างๆ ทั้งห้องนอนจึงเต็มไปด้วยรอยเท้าของนางที่เอาแต่เดินดูเดินดมไปทั่ว แต่แล้วสุดท้ายนางก็ปีนขึ้นเตียง แล้วคาบชามใบโปรดไปซ่อนไว้ที่มุมหนึ่งของฟูก ก่อนจะหมอบตัวลงแล้วคอยสอดส่องจากในมุมมืดแทน
เวลาค่อยๆ ผ่านเลยไป แม่นางสามสีไม่ขยับตัวแม้สักนิดเดียว
