น้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “เทพวารีพิโรธนัก แม่น้ำอิ่นเจียงจึงไหลเปลี่ยนทิศ มวลน้ำมหาศาลโหมกระหน่ำใส่ที่นาไม่รู้เท่าไร สร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนไปทั่ว สุดท้ายเทพวารีจึงถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ ครอบครัวของปั๋วซู่จึงได้กลับมาอาศัยที่เจิ้งซีอีกครั้ง ซ้ำแล้วภายหลังยังได้เป็นขุนนางเสียด้วย!”
เถ้าแก่เล่าอย่างเพลิดเพลิน ซ่งโหยวเองก็ตั้งใจฟัง
แม้เถ้าแก่จะเล่าด้วยสำเนียงท้องถิ่น ทำให้ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่ถึงจะต้องคาดเดาเอาสัก ก็พอจับใจความของเรื่องราวทั้งหมดได้
ตำนานโบราณเช่นนี้ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน
มีเสน่ห์ตรงที่เรื่องราวฟังดูเรียบง่าย ไม่ได้เล่ารายละเอียดชัดเจน ปล่อยให้ผู้ฟังแต่งเติมเองตามจินตนาการ ทำให้เรื่องราวยิ่งทวีความสนุกสนานขึ้นไปอีก
นิทานพื้นบ้านของคนสมัยก่อนมักให้ค่าความซื่อสัตย์และชื่อเสียงเรียงนามเป็นพิเศษ จะไว้ใจหรือจะหลอกลวงผู้ใดก็เป็นไปอย่างง่ายดายนัก ส่วนหนึ่งเพราะผู้คนในสมัยนั้นอาจจะซื่อตรงกว่าปัจจุบัน แต่อีกส่วนก็คงเป็นเพราะรายละเอียดของเรื่องราวค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา ผ่านไปหลายร้อยปี หลายพันปี สุดท้ายก็เหลือไว้เพียงเค้าโครง
เช่นเดียวกับตำนานเทพวารีและปั๋วซู่ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเหตุใดเทพวารีถึงเลือกเขา ไม่รู้ว่าตกลงกันอย่างไร ไม่รู้ว่าบุตรชายของปั๋วซู่หนีไปได้อย่างไร ไม่รู้แม้กระทั่งโทษทัณฑ์ที่เทพวารีได้รับ
แต่เมื่อเรื่องราวถูกย่อลง ก็ดันกลายเป็นเรื่องราวการเด
