ะ มีนกคอยบินหาทางให้นี่ยอดเยี่ยมจริงๆ” สาวใช้มองนกนางแอ่นอย่างยิ้มๆ “ว่าแต่เจ้านกน้อย เจ้ายังมีพี่น้องตัวไหนว่างงานอยู่หรือไม่ แม้เผ่าจิ้งจอกแห่งเย่ว์โจวจะรุ่งเรืองสู้เผ่านกนางแอ่นแห่งอันชิงไม่ได้ หรือแม้นายหญิงของข้าจะมีอายุยืนสู้เยี่ยนเซียนไม่ได้ แต่เผ่าพันธุ์ของข้าน่าเก่าแก่ยิ่งกว่าอีกนะ มาเป็นลูกมือให้นายหญิงข้าก็ไม่เสียเกียรติหรอก ถือเป็นการแลกเปลี่ยนระหว่างสองเผ่าพันธุ์อย่างไรเล่า”
“…”
นกนางแอ่นหันมามองนางด้วยดวงตากลมโต อ้าจะงอยปากคล้ายจะพูด แต่แล้วก็เลือกทำตามที่ซ่งโหยวเคยสอนว่า ‘ยามไม่รู้จะพูดอะไร ก็ไม่ต้องพูด’ จึงงับปากลง
พลันหันไปแต่งขนโดยไม่สนใจคำพูดคำจาของสาวใช้อีก ทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นมาในทันใด
“องค์หญิงถูกเนรเทศให้ไปใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชน พวกข้าต้องไปเยี่ยมนาง จึงต้องขอลาท่านไปเสียก่อน” ปีศาจจิ้งจอกตรงหน้ายังคงมีรูปโฉมงามประหนึ่งเทพธิดา ไม่เหมือนปุถุชนคนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงจะคงสีหน้าสงบนิ่งไว้ ก็ไม่อาจซ่อนความอาลัยในแววตาได้ “ร่วมทางกันมาพันลี้ย่อมมีคราที่ต้องแยกทาง ถือเป็นธรรมดานัก… เพียงแต่จากกันครั้งนี้ เกรงว่ากว่าจะพบอีก ก็คงต้องรอที่หยางตูอีกหลายปี ช่างน่าเสียดายนัก”
“ขอบคุณแม่นางที่คอยบรรเลงเพลงพิณให้ข้าฟังตลอดทาง”
“หว่านเจียงต่างหากต้องขอบคุณท่าน ที่ยอมให้ร่วมทางมาไกลถึงเพียงนี้” นางคารวะกลับ “ได้ยินว่าเมืองหยางตูคือเมืองอันดับสองของใต้หล้า แต่กลับยิ่งใหญ่
