กว่าฉางจิงเสียอีก เช่นนั้นแล้วพวกข้าขอล่วงหน้าไปรอท่านที่นั่นก่อน”
“หากมีวาสนาย่อมได้พบกันใหม่”
สาวใช้หยิบขวดหยกขนาดราวฝ่ามือออกมาจากในรถม้า พลางก้มตัวลงมอบขวดหยกให้เจ้าแมวสามสีด้วยรอยยิ้มสดใส
“ในขวดนี้มีเหล้าข้าวหมักที่แม่นางสามสีโปรดปราน เดิมทีตอนออกจากฉางจิง พวกข้าใส่มาในโถใบใหญ่ คงรินได้สักสิบชามกระมัง ข้าผสมน้ำตาลไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงพอให้แม่นางดื่มได้ทั้งเดือน แม่นางสามสีโปรดรับไว้เถิด นี่ทั้งเป็นของขวัญแรกพบและเป็นของขวัญตอบแทนความน่ารักของแม่นางสามสีตลอดระยะเวลาที่ได้ร่วมทางกัน”
เจ้าแมวเงยหน้ามองนางนิ่งๆ ก่อนจะหันขวับไปหาซ่งโหยว
“ล้ำค่าเกินไป”
“เช่นนั้นค่อยคืนข้าตอนมาเจอกันอีกครั้งที่หยางตูก็ได้ แม่นางสามสีออกจะน่ารักน่าเอ็นดูปานนี้ ท่านจะนิ่งดูดายปล่อยให้นางกระหายเหล้าข้าวหมักไปตลอดทางได้อย่างไร”
“แม่นางสามสีร่วมทางกับพวกข้ามาโดยตลอด ย่อมเอ็นดูนางเป็นธรรมดา อีกทั้งนางก็คอยลำบากไปจับกระต่ายให้อยู่ตลอด หากท่านมองว่าพวกข้าเป็นสหาย ก็อย่าปฏิเสธน้ำใจนี้เลย” แม่นางหว่านเจียงกล่าวเสริม
แมวสามสีเผยสีหน้าเคร่งขรึม พร้อมกับยืดตัวขึ้นราวกับจะสื่อว่าไม่มีสิ่งใดทำให้นางไหวหวั่น
“ข้าขอน้อมรับไมตรีนี้ไว้”
“ข้าขอน้อมรับไมตรีนี้ไว้~”
เสียงของซ่งโหยวกับแมวน้อยประสานกัน
“ท่านนี่ช่างเยือกเย็นเสียจริง”
สาวใช้ได้แต่เก็บขวดหยกกลับไป
นกนางแอ่นบินลงมา
“คุณชาย”
“ข้าต้องอาศัยแรงเจ้าอีกแล้ว คงต้องลำ
