ังไม่มีวิญญาณมาอาศัยมากมาย ที่แห่งนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากนรกเลย บางทีอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ตำแหน่งต่างๆ ในนรกอาจถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ตอนที่ยังมีแค่เมืองผีก็เป็นได้
ซ่งโหยวขมวดคิ้วครุ่นคิด ระหว่างนั้นก็ลูบขนแมวไปด้วย
แน่นอนว่าสิ่งที่เขาเคลือบแคลงใจในตัวราชครูนั้น ส่วนใหญ่แล้วมักมาจากการสังหรณ์ใจ หากแต่สิ่งที่เขาคาดเดานั้นล้วนมีมูลเหตุมาจากรายละเอียดต่างๆ ที่เขาใช้เวลารวบรวมมาเป็นเวลาหลายปีกว่าจะกล้าสังหรณ์ใจเช่นนั้น แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจนำทางเขาไปสู่หลักฐานอันเป็นรูปธรรมได้
“เหมียว”
“แม่นางสามสีก็คิดเช่นนั้นหรือ”
“ไม่ใช่เสียหน่อย แม่นางสามสีคิดว่าเจ้าคิดแบบนั้นต่างหาก” แมวสามสีจ้องเขาด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม “แม่นางสามสีจะไปกับเจ้าเอง”
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ”
“เจ้านี่ไม่ฉลาดเลย”
“ตอนออกไปจับหนู ถ้าหนูไม่โผล่ออกมา เจ้าจะทำอย่างไร”
“เดี๋ยวมันก็โผล่มาน่า!”
“ที่เจ้าว่ามาก็มีเหตุผล…”
ซ่งโหยวพยักหน้าลงอย่างสงบนิ่ง มือก็ยังลูบคางเจ้าแมวเล่น แม้ภายในใจจะกำลังครุ่นคิดไม่หยุดหย่อน ทว่าภายนอกกลับดูไร้อารมณ์ยิ่งนัก
เดิมทีแมวบ้านก็ชอบให้มนุษย์ลูบอยู่แล้ว ทว่าแม่นางสามสีหาได้ใส่ใจไม่ นางยังคงจ้องหน้านักพรตต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น
“แต่บางทีหนูพวกนั้นก็ไม่ยอมออกมา เพราะเห็นแมวดักรออยู่ ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกมันก็จะหลบอยู่เงียบๆ คอยดูว่าแมวจะเดินไปเมื่อไร”
“แล้วต้องทำอย่างไรบ้าง”
“แม่นางสามสีเคยสอนเจ้าแล
