้วไม่ใช่หรือ!”
“ก็จริง…”
แม่นางสามสีเคยสอนซ่งโหยวจริงๆ
ครั้นยังอาศัยที่ฉางจิง ตอนกลับมาจากไปเยี่ยมเยียนปีศาจจิ้งจอก มีแมวขี้เมาตัวหนึ่งจับหนูมาให้เขาเล่น ทั้งยังสอนว่าหากหนูไม่ยอมวิ่ง ให้หันหน้าหนี แสร้งว่าไม่ได้มองมัน
เป็นวิธีอันแสนง่ายดาย แต่ถูกใจซ่งโหยวยิ่งนัก
เขาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว หากไม่พบสิ่งที่ต้องการ ต่อให้อยู่อีกหลายเดือนก็คงหาไม่เจออยู่ดี นับประสาอะไรกับผืนฟ้าใต้หล้าอันกว้างใหญ่ไพศาลและทิวทัศน์แสนวิจิตรนับไม่ถ้วนเล่า ซ่งโหยวยังต้องออกเดินทางต่อ ไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่ที่นี่ต่อแล้ว
ไม่ว่าอย่างไรก็ได้เวลาไปจากที่นี่แล้ว
ก๊อก ก๊อก…
ทันใดนั้นกลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
“แม่นางสามสี…”
ซ่งโหยวยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด เจ้าแมวก็กลิ้งตัวลงจากตักเขา ครั้นแตะพื้นก็หมุนตัวครึ่งรอบ เปลี่ยนจากท่านอนหงายกลับมาเป็นยืนสี่เท้า
จากนั้นก็วิ่งไปเปิดประตูให้ผู้มาเยือนทันที
ราชครูนั่นเอง
“ขอบคุณแม่นางสามสีมาก”
ราชครูขาเป๋ย่อตัวลงคารวะแม่นางสามสีด้วยรอยยิ้มเป็นเชิงขอบคุณ แล้วจึงเดินตามนางเข้ามาในห้อง ครั้นกวาดสายตามาทางซ่งโหยว ก็ประสานมือคารวะอีกครา
“เมื่อคืนท่านพักผ่อนสบายดีหรือไม่”
“ข้าสบายดีมาก”
“สหายบำเพ็ญ หืม…”
ครั้นราชครูสังเกตเห็นสัมภาระบนหลังม้าข้างๆ ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“สหายบำเพ็ญ นี่ท่านคิดจะ…”
“ข้ามาลา”
“จะไปแล้วหรือ”
“เดิมทีข้าตั้งใจมาเยือนที่นี่เพื่อเยี่ยมชมเมื
