จากที่เช่นนี้เอง
ซ่งโหยวก้าวเข้าสู่ตำหนัก ที่นี่คือที่พักชั่วคราวของเหล่าวิญญาณก่อนที่นรกจะสร้างเสร็จ เป็นต้นแบบของนรกในภายหน้า บางทีราชาผีในอนาคต อาจได้อาศัยในตำหนักเช่นนี้
ไม่คาดคิดว่าเขาจะได้มาอยู่ที่นี่ก่อนที่ราชาผีจะถือกำเนิดขึ้นเสียอีก
นับเป็นประสบการณ์ที่หาได้ยากยิ่ง
เพียงแต่ในใจของซ่งโหยวกลับมีลางสังหรณ์แปลกๆ ว่าที่นี่คงไม่มีสิ่งใดให้เขาค้นหาอีกแล้ว
“นักพรต…”
“ว่าอย่างไร”
“ที่นี่เหม็นจังเลย”
“พวกเราอยู่ใต้ดิน…”
ซ่งโหยวเข้าใจดีว่าแมวเป็นสัตว์จมูกไว และแม่นางสามสีก็เกลียดกลิ่นไม่พึงประสงค์ยิ่งกว่าผู้ใด จึงกล่าวอย่างอ่อนโยน “ทนไปก่อน อยู่ไม่กี่วันหรอก”
“นานแล้ว!”
“ได้โปรดเถิด แม่นางสามสี…”
“ก็ได้!”
ในฐานะที่แม่นางสามสีเป็นถึงเทพแมว ย่อมอ่อนข้อให้คำขอของมนุษย์อยู่แล้ว
นางเดินตามซ่งโหยวเข้าไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นทั้งที่เหลือบตามองเขา
“ที่นี่ไม่มีหนูเลย!”
“แม่นางสามสีทนไปก่อน” ซ่งโหยวหัวเราะ คิดว่านางคงแค่รู้สึกไม่มีความสุข
“แต่มีกลิ่นเหมือนหนูตาย!”
“หืม หนูตายหรือ”
“กลิ่นหนูเน่าไม่เหมือนอย่างอื่น! แมวตายกับหนูตายก็กลิ่นต่างกัน นกตายก็ไม่ใช่กลิ่นนี้!”
“พูดมีเหตุผลดีนี่”
“แม่นางสามสีจมูกดีมากนะ!”
“แม่นางสามสีเก่งที่สุด โดยเฉพาะเรื่องหนู” ซ่งโหยวยิ้มชม ก่อนถามต่อ
“แล้วได้กลิ่นมาจากที่ไหน”
“หลายที่เลย! ตามทางก็มี!” นางครุ่นคิด “ตรงที่มีไฟเผากลิ่นแรงที่สุด!”
“เจ้าเจออะไรหรือไม่”
“ข้าหาแล้ว
