อ” หญิงสาวจุ่มเท้าลงในน้ำ ยามหันมาทางนักพรตก็ยังตีขาไปมา “หรือแท้จริงแล้วท่านตั้งใจอยากให้ราชครูรู้อยู่แล้ว ตอนไปถึงเขาเยี่ยซาน ราชครูจะได้ออกมาต้อนรับท่านด้วยตนเอง ไม่ต้องเสียเวลารายงานตัวให้ยุ่งยาก”
นักพรตค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองหญิงสาวใต้แสงจันทร์
“แม่นางก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่เขาเยี่ยซานหรือ”
“ไม่ใช่ว่าท่านก็คิดว่าที่นั่นมีเรื่องไม่ชอบมาพากลอยู่แล้วหรือ ถึงได้มุ่งหน้าไปโดยไม่แวะเวียนที่อื่นเลย” นางตอบอ้อมๆ
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากความมืด
สาวใช้ของปีศาจจิ้งจอกกลับมาแล้ว
“บริเวณนี้แทบไม่มีปีศาจเลย ข้าออกตามหาอยู่ตั้งนานก็เจอแต่ปีศาจชั้นต่ำ ไม่เห็นว่าจะมีรจิ้งจอกขาวหรือจระเข้เลย แต่ได้ยินว่าเมื่อไม่นานมานี้ที่แม่น้ำอิ่นเจียงเกิดระลอกคลื่นขึ้นเป็นชั้นๆ เกรงว่าใต้น้ำคงมีปีศาจ”
“ข้าเข้าใจแล้ว”
หญิงสาวตอบเสียงเรียบ
“อีกทั้งได้ยินมาว่าเส้นทางเดินไปยังจือจวิ้นถูกตัดขาดตั้งแต่ปีที่แล้ว เพราะโดนน้ำหลากพัดจนเสียหาย ต้องไปด้วยทางน้ำเท่านั้น”
“อีกกี่วันจะถึงหรือ”
“ข้าได้ยินมาว่าที่นี่ห่างจากจือจวิ้นราวเจ็ดร้อยลี้ ระยะทางพอๆ กับที่พวกเราเดินมา แต่จือจวิ้นนั้นอยู่ห่างไกล ถนนหนทางก็ไม่ดีนัก แม้จะเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ แต่กลับเต็มไปด้วยหุบเขาเปลี่ยว ร้างผู้คน คงต้องเดินทางนับสิบวันกว่าจะไปถึง หากท่านนักพรตไม่ประสงค์ให้พวกข้าตามขึ้นไป พวกข้าก็จะหยุดพักที่จือจวิ้น อาจได้พบสหายเก่าบ้าง ส่ว
