ไม่ต้องปิดบังตนว่าเป็นปีศาจ นับว่าเป็นช่วงเวลาที่สุขใจยิ่งนัก”
นักพรตยังคงหลับตานั่งสมาธิ ไม่โต้ตอบใดๆ
ปีศาจจิ้งจอกรู้ว่าเขากำลังบำเพ็ญตน จึงไม่ได้รบกวนเขาอีก แล้วกลับไปเล่นสนุกตามใจตนเองต่อ นางใช้มือช้อนน้ำในทะเลสาบสะท้อนแสงจันทร์ขึ้นมา อาภรณ์กรุ่นกลิ่นบุปผชาติ ยกจอกสุราเชื้อเชิญจันทรา ไม่จำเป็นต้องสวมรอยเป็นมนุษย์ให้วุ่นวาย
ราตรียิ่งคืบคลาน จันทราเคลื่อนตัวลับขอบฟ้าไปเรื่อย
ลมหนาวในหุบเขาพัดแรงขึ้นจนไอเย็นจับปลายผม
เมื่อดื่มเหล้าข้าวหมักจนหมดแล้ว ปีศาจจิ้งจอกสาวก็ใช้มือยันกิ่งไม้เบาๆ แล้วลอยตัวกลับไปยังรถม้า ราวกับร่างของนางนั้นเบาหวิวไร้น้ำหนัก
ไม่นานนักพรตก็ลืมตาขึ้นแล้วเดินกลับไปยังที่นอนของตน
ใต้แสงจันทร์มีต้นไม้แห้งต้นหนึ่ง บนกิ่งนั้นมีนกนางแอ่นเกาะอยู่ แม้จะหลับใหลแต่ก็ยังเหลือบมองนักพรตแวบหนึ่ง ที่โคนต้นไม้ยังมีม้าสีแดงนอนหมอบอยู่ ส่วนเจ้าแมวสามสีก็เอาแต่ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม
นักพรตเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วแทรกตัวลงไป
“เหตุใดพรมขนแกะถึงได้มีกลิ่นเหล้าข้าวหมักแรงถึงเพียงนี้… แม่นางสามสีคงทำหกสินะ”
“!”
สาวใช้ในรถม้ากำลังหยิบเหรียญทองแดงห้าเหรียญออกมา ยกยิ้มอย่างขบขัน เตรียมจะเล่าให้นายหญิงของตนฟังว่า จู่ๆ เจ้าแมวน้อยก็ให้เหรียญมาโดยไม่รู้เหตุผล ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของนักพรตเมื่อครู่ นางก็ชะงักงันไป
“!”
นางนึกแปลกใจ จึงยกมือขึ้นเลิกม่านรถม้า พร้อมกับมองออกไป
ระยะห่างระหว่างที่นอนของนักพ
