บทที่ 361 พวกท่านคงไม่ได้จะไปเยือนภูเขาเยี่ยซานกระมัง
……………
วันเทศกาลโคมไฟ
คาดไม่ถึงเลยว่าแม่ทัพเฉินจะเป็นฝ่ายมากล่าวอำลาก่อน ทั้งที่ซ่งโหยวยังไม่ได้จากไปเสียอย่างนั้น
“เดิมข้าตั้งใจจะอยู่ส่งท่านด้วยตนเอง ทว่าฝ่าบาททรงมีพระราชโองการให้ข้ากลับไปประจำการดินแดนตอนเหนือ ไม่อาจทำสิ่งใดได้ดังใจ จึงต้องมาลาท่านล่วงหน้า” แม่ทัพเฉินเอ่ยประสานกำปั้นคารวะ “ขอบคุณท่านที่เมตตากล่าววาจาต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้แทนข้า ช่วยรักษาชีวิตข้าไว้ได้”
“ท่านแม่ทัพวางหมากไว้ล่วงหน้าแล้ว ตัวข้าเพียงถ่ายทอดถ้อยคำนั้นแทนท่านเท่านั้น” ซ่งโหยวว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่าบาทก็ทรงตัดสินพระทัยไว้แล้ว เรื่องนี้แทบไม่เกี่ยวกับข้าเลย”
“แต่ก็ต้องเป็นท่านเท่านั้น”
แม่ทัพเฉินยังคงประสานกำปั้นอยู่ สีหน้าก็ยังคงหนักแน่น
แท้จริงนั้น ภายหลังเขาได้ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้อีกครั้ง ฮ่องเต้ตรัสถึงเรื่องราวคืนนั้น ทำให้เขารู้ว่า แม้ซ่งโหยวจะมิได้เอ่ยปากขอให้ไว้ชีวิตเขาออกไปตรงๆ เพียงแค่ชี้แจงความจริงและผลดีผลร้ายไปตามตรง ทว่าเหตึผลพรรค์นั้นย่อมมีเพียงซ่งโหยวเท่านั้นที่กล่าวได้ หากเป็นผู้อื่น ฝ่าบาทย่อมไม่เชื่อโดยง่าย และคงไม่รับฟังด้วยจิตใจอันสงบเช่นนั้น
ว่ากันตามตรงก็ถือเป็นการคุ้มครองเขา
ยิ่งตอนที่ฮ่องเต้ตรัสถามประโยคสุดท้าย ชัดเจนว่าซ่งโหยวกำลังปกป้องเขา
หากไม่ใช่คำกล่าวจากปากของซ่งโหยว อารามฝูหลงคงไม่อาจมองเห็นหายนะครั้งใหญ่ที่ทั่วหล้าจะต้
