มิเช่นนั้นคงต้องคลาดกันเป็นแน่”
“เช่นนั้นเองหรือ”
ซ่งโหยวพยักหน้า
แม่นางสามสียังคงยืนเล่นขนมน้ำตาลพลางจ้องมองแม่นางทั้งสองตาไม่กะพริบอยู่ข้างนักพรต
“ท่านจะลงใต้ พวกข้าก็เช่นกัน ท่านจะไปเฟิงโจว พวกข้าจะไปหยางโจวล้วนต้องผ่านเฟิงโจวทั้งนั้น ไม่ทราบว่าจะร่วมทางไปกับท่านได้หรือไม่” หว่านเจียงกล่าว “ร่วมทางไปพร้อมสหาย สุราดี และเพลงพิณ”
“อีกทั้งพวกข้าเองก็ตั้งใจจะเอาอย่างท่าน ฝากดวงใจไว้กับภูเขาแม่น้ำ ท่องโลกหล้าเสาะแสวงสิ่งวิจิตร ดื่มด่ำภูมิทัศน์ จึงอยากเรียนรู้ว่ายามออกพเนจร ท่านใช้ชีวิตเยี่ยงไรบ้าง” สาวใช้ว่าอย่างอารมณ์ดี
ซ่งโหยวเพียงหัวเราะเบาๆ
“แม่นางทั้งสอง…” เขาหันไปมองพวกนางทั้งรอยยิ้ม “ข้าจะไปที่จือจวิ้นทางตอนใต้ของเฟิงโจว ไปเยือนเมืองผีแห่งเขาเยี่ยซาน พวกท่านคงไม่ได้จะไปด้วยกระมัง”
