ว่านางคือแม่นางหว่านเจียง ทว่าระหว่างทางกลับไม่มีผู้ใดเหลียวมองนางสักคน ราวกับมองไม่เห็นก็ปานนั้น
นางย่างกรายผ่านไปด้วยอารมณ์แจ่มใส เดิมทีฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว แต่หิมะก็ตกหนักเสียจนทำให้ทั่วท้องฟ้ามืดหม่นลง ไม่ต่างอะไรจากยามวิกาลเลย ท้องนภาคงทอแสงสลัวเช่นนี้ต่อไปอีกพักใหญ่กว่าจะมืดลงจริงๆ
บนถนนไร้มนุษย์สัญจร
ทว่ากลับเห็นควันโขมงลอยออกมาจากบ้านเรือนทั้งสองฝั่งถนนเป็นครั้งคราว ตามมาด้วยกลิ่นอาหารหอมกรุ่นและเสียงความเคลื่อนไหวทุกรูปแบบ
ยิ่งนางเข้าใกล้ถนนต้นหลิวมาเท่าใด ภายในใจก็ยิ่งเบิกบาน ความสำราญในแววตาของนางยิ่งแจ่มชัด กระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบ้านที่แขวนธงตัวอักษร ‘เต๋า’
กลับพบว่าประตูปิดสนิท ภายในไม่มีผู้ใดอาศัย
“คิกๆ…”
จิ้งจอกน้อยช้อนตามองนาง นัยน์ตาเรียวฉายแววหยอกเย้า มุมปากก็กระตุกขึ้นเป็นเชิงเยาะเย้ย “ข้าบอกแล้วว่าจะมาดูให้ก่อน เห็นหรือไม่ เจ้ามาเสียเที่ยวแล้ว”
“ไม่เป็นไร”
นางคลี่ยิ้มบาง “กลับกันเถิด”
“อุตส่าห์ฝ่าหิมะมาถึงที่นี่ จะกลับไปมือเปล่าเช่นนี้หรือ!”
“ก็ไม่ได้แย่อะไรนี่”
“ข่าวก็ไม่ได้สืบ เจ้าตัวก็ไม่ได้เจอ จะบอกว่าก็ไม่ได้แย่อะไรอีกหรือ!”
“ข้ามาเพราะข้าอยากมา” นางก้าวเดินต่อไปด้วยท่วงท่าอันสงบนิ่ง “บัดนี้ใจข้าสงบแล้ว แม้ไม่ได้พบหน้า ก็ไม่เป็นไร”
“เจ้านี่เรียนรู้เร็วดีจริงๆ…”
จิ้งจอกน้อยหัวเราะคิก
ร่างเงาทั้งสองพลันหายลับไปในค่ำคืนหิมะโปรย
ยามนี้บนเขาเป่ยชิน ศิษย์ทั้งส
