ดงที่เดินนำอยู่ด้านหน้า แล้วเหลือบมองฝูงนกนางแอ่นบนท้องฟ้า จากนั้นก็รีบวิ่งตามไปทันที
กระทั่งวิ่งทันนักพรตนางก็ค่อยชะลอฝีเท้าลง แล้วเดินตามหลังเขาต่อไปอย่างยากลำบาก เพราะทุกครั้งที่ก้าวเดิน ขาของนางจะจมเข้าไปในพื้นหิมะ กลายเป็นเล็กๆ
เซียนงูได้แต่มองพวกเขาเดินห่างไปไกลจากในกระท่อม
พลันเผยรอยยิ้มเบาบางออกมา ราวกับสัมผัสได้ถึงความงดงามที่ผลิบานในจิตใจ บางทีคนแก่อาจจะชอบคุยเล่นกับเด็กๆ เพราะรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายแห่งความบริสุทธิ์ ที่คอยช่วยกลบฝังความซับซ้อนที่ตนได้ประสบพบมาตลอดชีวิต
หิมะบนยอดเขาตกหนัก
เจ้าม้าเชิดหน้าขึ้นพลางพ่นลมหายใจออกมา
แม่นางสามสีเดินจ้ำอ้าวอยู่กลางหิมะ ทุกย่างก้าวเสมือนแฝงไปด้วยความเหนื่อยใจ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ยอมทิ้งระยะห่าง
ซ่งโหยวเห็นดังนั้น ก็เอ่ยขึ้นอย่างขำขัน “ข้าคิดว่าพวกเราควรไปรับหมอเทวดาไช่มาก่อน หากเรียบร้อยดี ตอนบ่ายก็กลับถึงที่แล้ว หรือถ้าอย่างมากก็ถึงพรุ่งนี้ ลมหิมะข้างนอกรุนแรงนัก แม่นางสามสีเดินเช่นนี้คงเหนื่อยนัก เท้าของเจ้าก็ใกล้จะแข็งแล้ว ทั้งที่ข้าบอกให้เจ้ารออยู่ในที่อุ่นๆ ก็ไม่ยอม”
“แม่นางสามสีไม่กลัวเหนื่อย ไม่กลัวหนาวด้วย!”
“เช่นนั้นหรือ”
“แน่นอน!”
นางไม่ลังเลเลยสักนิด เพียงเดินต่อไปพร้อมกับแหงนหน้ามองอีกฝ่าย แต่ถึงกระนั้นทุกย่างก้าวก็ถูกหิมะกลืนกินไปถึงโคนขา
เดินไปสักพักนางก็เห็นเจ้าม้าหยุดเดิน นางจึงหยุดบ้าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เตรียมดูว่าเกิด
