หมายได้สำเร็จลุล่วงแล้ว ทุกสิ่งพร้อมสรรพ กรมพระนครบาลมิได้ทำให้ผิดหวัง”
“ดี”
ลวี่หยางพยักหน้า แล้วเอื้อนยิ้มบาง “หลายปีมานี้เหน็ดเหนื่อยกันมากแล้ว อย่าอยู่ที่นครหลวงฮ่วนหมิงอีก ไปยังแดนโพ้นทะเลเถิด ที่นั่นปลอดภัยกว่า”
คำนี้พอเปล่งออกมา ดวงตาเซียวซานก็พลันแดงก่ำ กัดฟันแน่นเอื้อนวาจา
“ฝ่าบาท…ข้าจะอยู่ที่นี่ กรมพระนครบาลในยามนี้ได้แผ่ไปทั่วใต้หล้าแล้ว แต่นครหลวงฮ่วนหมิงที่สุดก็คือศูนย์กลาง จำต้องมีคนแทนที่ฝ่าบาทเฝ้าดู”
“โอ้” ลวี่หยางเลิกคิ้ว “ไม่กลัวตายหรือ”
“ชีวิตนี้พอแล้ว!”
เซียวซานสูดลมหายใจลึก “สามสิบปีนี้ สุขสำราญกว่าสามร้อยปีที่ผ่านมา หากมิใช่ฝ่าบาท พวกเราคงยังไม่รู้ว่าต้องทนใช้ชีวิตอยู่แห่งหนใด”
ลวี่หยางมองเซียวซาน สีหน้ากลับเหม่อลอยเล็กน้อย สิบชาติแห่งการบำเพ็ญ เขาล้วนอยู่เพียงลำพังคัมภีร์ร้อยชาติเปิดใหม่แต่ละครา ทำให้เขามองชีวิตเฉยเมยมากนัก อย่างไรเสียหลังจากที่เริ่มต้นใหม่ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิม นอกจากคนเพียงไม่กี่คนในธงหมื่นวิญญาณเขาก็มิได้ใส่ใจ
แต่ว่ามิทราบตั้งแต่เมื่อใด?
เขากลับมีผู้ที่ภักดีจนตัวตายแล้ว แม้ว่าอีกฝ่ายตามจริงแล้วจะถูกเขาปลูก[พรสวรรค์หุ่นเชิด]ไว้นานแล้ว ทว่ากว่าทศวรรษที่ผ่านมา เขาก็มิได้กระตุ้นเลย
คนที่คล้ายคลึงกันยังมีอีกเท่าใด?
ลวี่หยางเงยหน้า สัมผัสความอัศจรรย์ของเพลิงบนสวรรค์สัญชาตญาณบอกแก่เขาว่ายังมีอีกมากมาย แท้จริงแล้วในใต้หล้าปัจจุบัน ม
