แล้ว…”
ซ่งโหยวพยักหน้า แววตาแฝงด้วยความคิดมากมาย
“ท่านกำลังจะไปที่ใดหรือ”
“กำลังจะกลับบ้านน่ะ”
“พวกข้าก็ออกมาเดินซื้อของเช่นกัน ใกล้ปีใหม่แล้ว ต้องซื้อผ้ามาตัดเสื้อให้ลูก ใส่ตัวเดิมไม่ได้แล้ว โตไวเสียจริง”
“เช่นนั้นแม่นางไปทำธุระให้เรียบร้อยเถิด”
“ท่านก็เช่นกัน”
ซ่งโหยวเอ่ยลาพร้อมกับจูงเด็กหญิงที่กำลังเค้นถามเด็กชายว่า ‘ทำไมเจ้าฉี่แล้วไม่กลบดิน’ ให้เดินกลับไป
ทว่าครั้งนี้แม่นางสามสีกลับเชื่อฟัง ไม่ดื้อเลยสักนิด
[1] 求宁 แปลว่า วิงวอนหาความสงบสุช
