ึ่งเล่ม หลังจากที่ต้องพบเจออุปสรรคมากมาย ซ่งโหยวจึงมุ่งความสนใจไปที่ประเด็นนี้เป็นพิเศษ
“จะว่าไปตอนนั้นที่ข้าแนะนำให้แม่นางไปที่โถงจี้ซื่อ ผู้ที่รักษาบุตรให้แม่นางคือหมอเฉินใช่หรือไม่”
“ใช่เจ้าค่ะ”
“แล้วตอนนี้หมอเฉินเป็นอย่างไรบ้าง”
หญิงผู้นั้นชะงักงันไป สีหน้าพลันฉายแววหม่นหมอง ก่อนจะถอนหายใจออกมา “เมื่อสองปีก่อนเกิดเพลิงไหม้ที่โถงจี้ซื่อ หมอเฉินไม่เป็นอะไรมาก แต่โรงหมอถูกเผาจนสิ้นซาก สิ่งที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตอยู่ในตัวยาสมุนไพรเหล่านั้น ล้วนดับสูญไปพร้อมกองเพลิง ได้ยินว่าเอกสารสำคัญบางอย่างมอดไหม้ไปด้วย หมอเฉินเศร้าเสียใจนัก ร่างกายซูบผอมลงจนล้มป่วยเมื่อปีที่แล้ว และไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยเจ้าค่ะ…”
“เป็นเช่นนั้นได้อย่างไรกัน”
“ใช่เจ้าค่ะ! ช่างน่าเสียดาย ยอดคนกลับไร้บุญวาสนา!หมอเฉินรักษาชาวบ้านมากมายให้รอดตายไม่รู้กี่คน ตอนเกิดไฟไหม้ ชาวบ้านทุกคนต่างช่วยดับไฟ แม้แต่ทหารหน่วยกับไฟและมือปราบก็ยังมาช่วย ไม่มีใครขโมยของสักชิ้น เงินที่เหลือในเถ้าถ่านเพียงไม่กี่สิบตำลึงก็เป็นสมบัติสุดท้ายของเขาแล้ว…” หญิงสาวกล่าว “ท่านคิดว่าใต้หล้านี้จะมีผู้ใดประเสริฐเช่นเขาอีก สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!”
“ข้าเข้าใจ
